OntmoetingenMomentenFrankrijkMarokkoTurkijeIndiaSri Lanka - Singapore - MaleisieAustralieNieuw ZeelandJapanHawaiiVerenigde Staten van AmerikaCanadaNederlandArubaAruba
| Aankomst | : | 26 september 2008 |
| Vertrek | : | 1 augustus 2009 |
Aruba, Oranjestad, 26 september – 11 oktober 2008
Als we in Aruba aankomen huren we eerst een auto. Dat is snel geregeld, al krijgen we niet helemaal wat we willen. We wilden een grote SUV, om al onze bagage mee te nemen. Zo'n auto is helaas niet beschikbaar. Toch hebben we geluk. Er is een pickup beschikbaar met een cabine waar vijf personen ruim in kunnen zitten. De pickup beschikt over een hele grote laadbak waar onze koffers met gemak in passen. Onze jongens zijn helemaal in hun sas met onze pickup. We rijden naar het Amsterdam Manor hotel waar we de eerste nacht verblijven. Daar aangekomen willen de heren uiteraard nog zwemmen en op het strand wandelen. We zijn weliswaar moe, maar we zijn naar Aruba gekomen om van het leven te genieten. Mieke en ik zijn dus snel om!
De volgende dag gaan we naar ons nieuwe huis in Noord. Ok, het is even wennen! Als Nederlander ben je gewend dat alle straten verhard zijn en dat de huizen in een bepaalde wijk, laten we zeggen, “bij elkaar horen”. Daarmee bedoel ik dat de huizen in een bepaalde wijk bepaalde gelijkenissen vertonen. Al is Nederland daar niet uniek in, ik denk toch dat ik mag zeggen dat de meeste landen een dergelijke “gestructureerde en gecontroleerde huizenbouw” niet ondersteunen. In onze nieuwe wijk zijn er geen twee huizen die op elkaar lijken en lang niet alle straten zijn verhard, en dat is even wennen...
Nou ja, wennen? Kennelijk alleen voor mij! Mieke vind het geweldig en de jongens zijn meteen helemaal tevreden met het huis. De woonkamer blijkt zo groot als een balzaal te zijn en we hebben een geweldig zwembad in de tuin. Wat willen we nog meer? Ook de slaapkamers zijn veel groter dan we hadden verwacht. Als je een huis op foto's hebt gezien is het altijd afwachten hoe het eruit ziet als je voor het eerst binnen loopt. Al met al mag ik zeggen dat we een geweldig huis hebben gehuurd. Alleen, het is nog erg leeg...
Daar moeten we wat aan doen! Het is zaterdag. Als de makelaar weg is, springen we in de auto en gaan we shoppen. We hebben een lijst met dingen die we moeten kopen. De meest belangrijke zijn bedden, stoelen, servies, bestek, handdoeken en een koelkast. Het wordt een lange trip, maar aan het einde van de dag duiken we met z'n allen in het zwembad om ons daarna met de zojuist gekochte handdoek af te drogen, een koud drankje uit de koelkast te pakken en op een nieuwe tuinstoel te gaan zitten. Het zijn de enige stoelen die we hebben en daar moeten we het voorlopig mee doen. Onze container komt pas over twee weken (of zo)!
De eerste avond gaan we buiten zitten. We steken twee olielampen en wat kaarsen aan – die we ook vandaag hebben gekocht – om bij gezellig kaarslicht te eten. Na het eten gaan we nog even naar Eagle Beach. Dat strand – één van de mooiste van Aruba – blijkt op zo'n vijfhonderd meter van ons huis te liggen, we wonen dus zo'n beetje in het paradijs! :-)
Max en Leon zijn nu al verknocht aan het snorkelen! En dan het liefst 's avonds in het donker...
Gedurende de eerste week van ons verblijf op Aruba moeten we een hoop regelen. De procedure omtrent de verblijfsvergunning blijkt niet zo hard te gaan. We hebben het aan een consultancy bureau uit handen gegeven, misschien had ik er verstandiger aan gedaan om het zelf te doen. Maar goed, we hebben zes maanden de tijd, dus die kunnen we ook gewoon nemen!
Ook het verhuisbedrijf blijkt het allemaal niet zo nauw te nemen. De aankomst datum van de container is nog onduidelijk en als de container er is moet er nog transport worden geregeld en moet de container worden uitgepakt. We zijn in Aruba, een land met andere gewoonten. We passen ons aan en proberen het maar zo relaxed als mogelijk te nemen. Voorlopig kamperen we in ons nieuwe huis.
Inmiddels hebben we internet en een mini kantoortje ingericht. Het is er snikheet en er is geen airco, alleen een ventilator. Dat gaan we anders doen. We hebben al plannen en zijn druk aan het regelen. Volgende week hebben we een airconditioned kantoor. Ook hopen we dat dan de container dan kan worden uitgeleverd.
En dan niet te vergeten: de school! We wilden de jongens naar de Schakel doen, een Nederlandse school met een Nederlands onderwijssysteem. Echter, op de Schakel was wel plaats voor Leon, maar niet voor Max. Gedurende de eerste week hebben we verschillende scholen bezocht. De keuze was moeilijk, maar is na lang wikken en wegen gevallen op de internationale school van Aruba (ISA). Dat komt vooral door Max, die te kennen gaf dat het geen probleem voor hem was om de lessen in de Engelse taal te volgen. Over Leon maak ik me wat zorgen, zijn Engels is lang niet zo goed als dat van Max.
Naar school in schooluniform...
Inmiddels zit de eerste schoolweek erop. Max heeft het geweldig naar zijn zin, kan de lessen goed volgen en heeft zijn eerste cijfer gehaald, een A! Dat is zo ongeveer een 9. Wordt Max een A-student? :-) Hij heeft al een hoop vrienden op school en kijkt elke dag uit om naar school te gaan.
Voor Leon blijkt vooral de Engelse taal toch een struikelblok! Mieke en ik hebben overleg gepleegd met de school en zijn tot de conclusie gekomen dat het voor Leon toch beter is om naar een Nederlandse te gaan. Omdat de Schakel plaats heeft voor Leon, willen we dat komende week regelen. Max en Leon gaan dan weliswaar naar verschillende scholen, maar ze maken er zelf geen probleem van, dus waarom zouden Mieke en ik dat dan doen?
Koen vermaakt zich prima in Aruba (Ruba, zoals hij het noemt). Hij heeft zijn eerste fiets gekregen. Daar keek hij al heel lang naar uit. Telkens als hij ergens een fiets zag staan wilde hij er ook een. Logisch, dat wil toch elk kind van drie!? We zien dat het hem goed doet. En niet alleen de fiets, ook het zwembad, het strand, de zee, de zon, het is een relaxed leventje!
De wereldreis is nu ten einde! Hier begint ons nieuwe leven. We gaan ons uiterste best doen om er wat moois van te maken. Of het uiteindelijk een jaartje Aruba wordt of een “tot nooit meer ziens” staat op dit moment nog in de sterren. We zullen zien...