Frankrijk

Frankrijk, Luchthaven van Orly, 6 november 2007

Het eerste weekje Parijs zit erop. Een hele drukke week, met twee bezoekjes aan het Disneypark, een dag Disneyland en een dag Disneyland Studios. De eerste dag in Disneyland werden we, ter afscheid, vergezeld door opa en oma bus. Een hele leuke en gezellige dag. Disneyland was wel verschrikkelijk druk en veel te duur! De wachttijd bij Space Mountain bedroeg twee uur. Dat was ons toch te veel, dus helaas, nog geen tripje naar de ruimte gemaakt. Misschien iets voor de volgende wereldreis?

De tweede dag was het een stuk rustiger. Die dag waren we in Disneyland Studios. Voor de kinderen was dit misschien wel leuker dan Disneyland, omdat daar meer bekends voor hun te vinden was. Alle bekende Disney films zijn er terug te vinden, dus zelfs Koen vond genoeg herkenningspunten. Als we heel eerlijk zijn, vinden we de Disney prijs/prestatie verhouding erg laag. Maar ja, als je met kinderen op reis gaat, zul je het reisschema op hun moeten aanpassen, anders zijn ze het gauw zat.

Het hotel viel een beetje tegen. De kamer was erg klein. De verzorging was wel goed en het ontbijt voortreffelijk, maar met z'n vijfen in een kamer is toch wel heel erg op elkaar gepropt. De prijs maakte veel goed. We hadden het hotel op het laatste moment geboekt via internet. We hadden geen Nederlandse TV zenders, dat was voor de kids wel even wennen. Dat vonden wij natuurlijk al lang best, zo zijn ze ook eens op een andere manier bezig.

Zaterdag zijn we naar het centrum geweest. Eerst met de trein, toen met de metro, dat was al een ervaring op zich. Natuurlijk moesten we eerst naar de Eifeltoren, Max hield het niet meer uit, hij moest 'm zien! Nou dat was dan even schrikken. De wachtrijen kwamen aardig overeen met de wachtrijen die we eerder in Disneyland hadden gezien. Dus dachten we slim te zijn. Je kunt aan vier kanten omhoog, dus kozen wij de kant waar de wachtrij het kortste was.

Toen we eenmaal aan de kassa waren werd duidelijk waarom die rij zo'n stuk korter was dan de anderen. Dat was de kant waar je naar boven moest lopen! (van te voren informatie inwinnen dus...) Een meevaller voor Max, die dat sowieso het liefst wilde, een tegenvaller voor Mieke, die al moe werd bij het zien van al die treden omhoog. Maar goed, we lieten ons niet uit het veld slaan, en onze kleinste was de dapperste hoor! Hij liep helemaal zelf tot de eerste etage!!! (Wat overigens niet betekende dat we de rest van de dag rust hadden...) Onderweg naar de tweede verdieping gaf hij zich op een gegeven moment geslagen. Dat werd 'm toch te gek. Maar wie had iets anders verwacht van een jochie van twee jaar?

Na de Eifeltoren was de Champs-Elysees aan de beurt. Geweldig! Geweldig? Nou ja, wat heb je daar als wereldreiziger eigenlijk te zoeken...? Allemaal peperdure winkels waar je in je oude sprijkerbroek en gymschoenen langs loopt. Je geld wil je aan die onzin niet uitgeven, en je zou ook niet weten hoe en waar je al dat spul zou moeten laten. En wat de kinderen ervan vonden? Ze wilden niet op de foto, jammer, een beeld zegt meer dan duizend woorden...

Zondag heeft Peter het grootste deel van de dag op bed gelegen. Ziek worden hoort er ook bij. Overigens ook niet zo verwonderlijk. De laatste maand is extreem druk geweest. Geen minuut voor onszelf, alleen maar regelen en pezen. Verstand op nul (nou ja, bijna) en gaan met die banaan! Goed eten schiet er dan vaak bij in. Nadat we de eerste dagen wat te vaak aan de fast food waren geweest, ging het mis. Maar na een dagje op bed liggen was Peter weer redelijk opgeknapt en gingen we weer op pad. Meteen een belangrijke les geleerd: "Goed eten!".

Op de luchthaven van Orly bleek Leon al in staat om zijn bestelling in de Engelse taal helemaal zelf te regelen. Peter had 'm geld gegeven en hij ging zelf op pad om vervolgens met een zak chips terug te komen. Op de vraag hoe hij dat had geregeld, antwoordde hij "Ik heb gewoon gezegd 'One chips please'". Maar die mevrouw was toch een Francaise...?