Frankrijk

Marokko

Turkije

India

Sri Lanka - Singapore - Maleisie

Verenigde Staten van Amerika

Canada

Nederland

Aruba

Hawaii

Aankomst	:	17 juni 2008
Vertrek	:	1 juli 2007

Hawaii, Oahu, 17 Juni 2008

Aloha!

Voor het eerst tijdens onze reis heb ik met schrijven wat achterstand opgelopen. De reden is simpel, we hadden mijn ouders op bezoek dus lagen de prioriteiten wat anders. Om weer in te lopen, hou ik het dit keer wat korter en zal ik er wat meer foto's bij doen...

17 Juni 2008 was voor ons een bijzondere dag. We vertrokken op 17 juni om 20:55 uur vanuit Narita, Japan en kwamen na zo'n 7,5 uur vliegen op 17 juni om 09:15 uur aan in Honolulu, Hawaii. Op die manier beleefden we deze dag twee keer! Eén keer in Japan en na een korte slaap gedurende de vlucht nog een keer in Hawaii. Tijdens de vlucht passeerden we de datumgrens en konden we de klok 24 uur terug zetten. Eindelijk een dag met meer dan 24 uur!

Nadat we op de luchthaven in Honolulu waren aangekomen, huurden we een auto. Een grote auto, want ons bezoek zou zo'n twee uur later landen en dus was er behoefte aan flink wat extra ruimte. Een Dodge met zeven zitplaatsen en een heleboel bagageruimte leek een aardige oplossing. Nadat ik de sleutel in ontvangst had genomen en de auto had geïnspecteerd bleek de bagageruimte tegen te vallen. Misschien nemen die Amerikanen niet veel bagage mee als ze op stap gaan, of misschien nemen wij teveel mee...

We plaatsten onze bagage in de auto en gingen terug naar de terminal om ons bezoek op te halen. Ik had mijn uiterste best gedaan om via allerlei online aanbieders de vluchten zo goed mogelijk op elkaar af te stemmen. Wij kwamen vanuit Japan en mijn ouders vanuit Nederland. We zouden allemaal binnen een tijdsbestek van twee uur op Honolulu aankomen. Gelukkig hadden we geen last van vertragingen, zodat we mijn ouders op de geplande tijd met de auto konden ophalen.

Daar kwamen ze aan! Nadat we zo'n 7,5 maand geen familie of kennissen meer in levende lijve hadden gezien, konden we nu eindelijk weer eens iemand uit Nederland begroeten. Opvallend was de reactie van Koen. Toen we uit Nederland vertrokken was Koen 2,5 en we liepen de deur bij opa en oma niet plat. Toch mistte Koen zijn opa en oma vanaf het begin en was hij ongelooflijk blij om ze weer te mogen begroeten. Ook voor Mieke en mij was het leuk om weer eens volwassen mensen op ons heen te hebben. Ik vond het leuk dat mijn ouders het aandurfden om naar Hawaii te komen en een deel van onze wereldreis samen met ons te beleven. We hadden gepland samen een week op Oahu, daarna een week op the Big Island en uiteindelijk vier dagen Los Angeles samen te doen. Ik vond het een leuk idee om ze een stukje te laten meereizen. We hebben gedurende de hele reis regelmatig contact via Skype met ze gehad en zo konden ze een stukje van de reis zelf beleven. En uiteraard vind ik het heerlijk om ze weer eens te zien en te zien hoe ze genieten van hun uitstapje naar Hawaii.

Max had een “welkomsbord” gemaakt...

Ik had een bungalow gehuurd met genoeg slaapplaatsen voor ons allemaal en een besloten tuin zodat we lekker veel buiten konden zitten. Het huis viel ons wat tegen. Oke, we zijn verwend, ik geef het toe, maar je mag toch tenminste verwachten dat een huis schoon is, zeker gezien de prijs die we ervoor betaalden. Ook was het huis lang niet zo luxe als het door de aanbieder was voorgesteld. Ik zou dit huis 2,5 sterren geven en dan vooral omdat de tuin zoveel privacy bood. De aanbieder zelf vond het 4 sterren waard. Een geweldige besloten tuin met een jacuzi een flink grasveld om te voetballen overigens!

Opa en Koen samen in de tuin op de schommelbank...

Nadat we boodschappen hadden gedaan en de bagage in de slaapkamers hadden gedumpt, werd er eerst bijgepraat. Mijn ouders zagen er allebei fit uit. Ze waren van Amsterdam naar Los Angeles gevlogen en hadden daar de nacht in een hotel op de luchthaven doorgebracht. De volgende ochtend waren ze naar Honolulu gevlogen. Alles bij elkaar meer dan 16 uur vliegen, maar het was ze niet aan te zien. Thuis bleek alles goed te gaan en weinig veranderd. Voor ons is er in die tijd heel veel veranderd. Eigenlijk is verandering de enige constante in ons leven...

's Middags gingen we naar het strand. Als je naar Hawaii gaat is het strand één van de eerste dingen je gaat onderzoeken, toch?! Een geweldig strand, zoals je dat van Hawaii foto's gewend bent. We hadden geen van allen zwemkleding aan, maar dat weerhield niemand ervan toch even met de blote voeten in het zeewater te lopen. Kleine misvatting! Dat kun je in veel landen doen, maar niet in Hawaii. Het duurde niet lang of de golven hadden ons allemaal te pakken. We hadden allemaal natte kleding, dus gingen we terug naar het huis om zwemkleding aan te trekken en het nog eens over te doen. Beetje laat, maar de natte kleding was zo weer droog in de warme zon. Nadat ik zo'n kwartier in de golven had gedoken werd ik door een golf gegrepen en op de bodem gesmeten. Met mijn schouder en mijn arm kwam ik op de scherpe schelpen en haalde ik mijn schouders en hand flink open. Met een bloedende schouders en hand ging ik terug naar het huis om mijn wond te verzorgen. Iets te fanatiek begonnen!

Hawaii, Oahu, 20 Juni 2008

We hebben een paar dagen heerlijk kunnen bijpraten en samen met mijn ouders genoten van de warme zon en de heerlijke tuin achter ons huis. Het strand dat op zo'n twee honderd meter van ons huis ligt hebben we al verschillende keren bezocht. Maar we willen niet alleen van elkaar genieten, we willen ook iets van Hawaii zien. Daarom heb ik voor vandaag kaartjes voor een Hawaiiaanse Luau gereserveerd. Dat is een Hawaiiaans feest, met Hawaiiaanse spelen en gerechten. Op zo'n feest wordt muziek gemaakt en gedanst. Er wordt heerlijk eten geserveerd en na zonsondergang was er een daverende show. Hier zijn wat foto's, want duizend plaatjes zeggen meer dan één woord (of zo)...

Hawaii, Oahu, 22 Juni 2008

Mieke, de jongens en ik bezochten vandaag een zwemparadijs. We hadden in Australië een bezoek aan “Wet 'n Wild” gebracht en dat was ons zo goed bevallen dat we de kans op een bezoek aan een soortgelijk park in Hawaii niet voorbij wilden laten gaan. Mijn ouders gingen niet mee. Dat was ze toch wat te wild. Geluk voor hun overigens, want het park viel tegen. Een hoop oude rommel. Het deed me denken aan het tropisch zwemparadijs in Rotterdam. Het is ooit vast heel mooi geweest, maar nu is het allemaal vergane glorie.

Het eiland Oahu is een leuk eiland om een keer te bezoeken, maar het heeft zeker niet de Hawaii sfeer die je verwacht als je de gemiddelde Hawaii folder leest. Plaatsen als Honolulu en Waikiki zijn voor de gemiddelde Nederlander mega grote steden. Ik had niet verwacht op Hawaii over een highway met 10 rijstroken te rijden. Zoiets zou ik in L.A. verwachten, maar niet op Oahu. De drukte op het eiland is enorm! De bewoners zijn overigens wel heel relaxed.

Toen wij naar het waterpark waren, gingen opa en oma wandelen langs het strand van Kailua. Daar waren die dag kano wedstrijden...

Hawaii, Kona, 23 Juni 2008

Op de 23e vlogen we van Oahu naar the Big Island. We landen in Kona, een relatief kleine luchthaven. Op the Big Island zijn twee luchthavens. De luchthaven van Kona ligt aan de westkust. Aan de oostkust ligt luchthaven van Hilo, die – zoals later zou blijken – even klein is.

Toen we uit het vliegtuig stapten werd meteen duidelijk dat dit een heel ander eiland was dan Oahu. Op the Big Island staat een actieve vulkaan en dat is aan alles te zien. Het eiland heeft iets weg van Lanzarote, maar dan veel groter. De sfeer is ook te vergelijken met Lanzarote. Het gaat er allemaal heel rustig aan toe. Geen grote wegen, geen snelwegen, weinig drukte, zo had ik me Hawaii voorgesteld!

Als we aankomen in ons huis zijn we meteen opgelucht. Het huis is ruim en het is luxe en comfortabel ingericht. Voldoende ruimte voor zeven personen! De ligging is geweldig. Onze achtertuin grenst aan een golfbaan. We beschikken over een garage waarin we onze auto kunnen parkeren en het zwembad ligt nog geen 50 meter van het huis.

Hawaii, Kona, 25 Juni 2008

Vandaag hebben een boot gehuurd om op zee te vissen. De boot beschikt over alles wat we nodig hebben om te vissen, hengels, aas, netten en een speciale stoel voor het grote werk. Hier in Hawaii wordt onder andere gevist op marlin. Een marlin is een grote zwaardvis. De kapitein legt uit dat hij marlins tot 1250 pond aan kan. Zo'n beest is meer dan vier meter lang! Hij zegt dat ze regelmatig marlins van 400 tot 500 pond vangen. Wat minder groot, maar daar doen we het ook voor. Max en ik willen natuurlijk heel graag een marlin vangen. In Australië hebben we al een haai gevangen, een marlin zou een geweldige toevoeging aan de lijst zijn.

Opa vindt het vissen ook fantastisch. Als we nog geen uur op zee zijn zegt hij al dat dit de mooiste dag van zijn bezoek aan Hawaii gaat worden. Hij zal nog meer gelijk krijgen dan hij had verwacht. Als we eenmaal op zee zijn springen de dolfijnen om onze boot. Ze spelen in de golven achter de boot, springen over de golven en komen soms op minder dan twintig meter van de boot. De dolfijnen volgen ons meer dan een uur. Oma zit met Mieke boven op het dek en geniet van de dolfijnenshow, terwijl opa beneden zit met de jongens en mij om de hengels binnen te halen en tussendoor ook zoveel mogelijk van de dolfijnenshow te genieten.

We hebben vaak beet maar helaas weten de meeste vissen zich weer los te trekken. Uiteindelijk vangen we drie tonijnen, die we meenemen en op de barbeque te bereiden. De helft wordt bewaard om ze de volgende dag te eten. De marlin waar we op hadden gehoopt hebben we niet gevangen, maar de boottocht was meer dan de moeite waard. Alleen Koen en Leon hadden het zwaar, die waren allebei zeeziek.

Hawaii, Hilo, 27 Juni 2008

Op the Big Island is een actieve vulkaan. Het mooie is dat het mogelijk is om die te bekijken. Dat kan op verschillende manier, maar de meest spectaculaire is zeker vanuit een helikopter. We hadden niet gedacht nog eens op Hawaii te komen en we hadden zeker niet gedacht nog eens de mogelijkheid te hebben om een actieve vulkaan te zien, dus deze kans lieten we niet voorbijgaan. Ik had zeven plaatsen gereserveerd voor een helikoptervlucht vanaf de luchthaven van Hilo.

Hilo ligt aan de andere kant van het eiland dus moesten we eerst naar de andere kant. Een rit van zo'n twee uur. Onderweg bezochten we nog een bezoek aan een botanische tuin en de beroemde Uma Uma watervallen. Zie hieronder, hoe opa en oma poseren voor de beroemde watervallen van Hawaii.

Op luchthaven kregen we een korte instructie over onze vlucht en toen was het eindelijk zover. Een 50 minuten durende vlucht over de oostkust van the Big Island met als hoogtepunten de krater en de lavastroom in zee. Ik moet eerlijk bekennen dat ik iets meer had verwacht. Ik had wat meer vuur verwacht. Niet meer rook, dat zagen we meer dan genoeg, maar we zagen maar een paar keer gloeiende lava. Opvallend was ook het enorme aantal velden waar macadamianoten worden verbouwd. En uiteraard was het bijzonder om over de plek te vliegen waar ooit een volledig dorp door de vulkaan is verwoest. De daken van sommige huizen zijn nog zichtbaar, terwijl de rest van de huizen onder de lava begraven ligt. Eigenlijk wel een beetje luguber.

Koen geniet op zijn manier van de helikoptervlucht...

En daar zijn ze dan, de foto's van de vulkaan...

Hawaii, Honlulu, 30 Juni 2008

Op 30 juni vlogen we van the Big Island weer terug naar Oahu om de volgende dag naar Los Angeles te vliegen. Ik had een overnachting geboekt in een hotel direct aan de wereldberoemde Waikiki beach waar we ons met een limousine naartoe lieten brengen. Eigenlijk had ik daar verder niet bij nagedacht, want het was gewoon het leukste hotel dat vrij was, maar eenmaal aangekomen bleek de locatie fantastisch. Omdat we nog een deel van de middag vrij hadden, besloten een bezoek aan Waikiki beach te brengen. Opa en oma bleken Waikiki beach helemaal te gek te vinden en onze jongens lieten de kans niet voorbijgaan om even het water in te gaan. In hun onderbroeken want zwembroeken hadden we niet bij ons.

Ik had voor 's avond een tafel besproken in het restaurant wat over een bijzonder aquarium beschikte. Bijzonder omdat het aquarium redelijk te vergelijken is met Burgers Ocean. Gewoon enorm groot dus! Opa en oma gingen met z'n tweetjes Waikiki beach verkennen en wij bleven met de kinderen op het strand. Om 20:30 uur zaten we met z'n allen in het fantastische restaurant te genieten van een overheerlijk buffet. Daarna naar bed, want de volgende morgen moesten we vroeg op om weer met de limousine naar de luchthaven te worden gebracht. Een half uur in de limousine voor 35 euro, echt Amerikaans...

Hier nog wat foto's...

Op Oahu rijden veel schoolbussen. Geen wonder ook met die drukte...

Papa kijk, poepie daan! (mmmm wat ruikt dat lekker...)

Op the Big Island leidde Koen ons zonder problemen uit het doolhof. Geen wonder natuurlijk met zo'n overzicht...

Koen krijgt al aardig door wat de betekenis van geld is en wat je er zoal mee kunt doen...

Deze kokosnoot heb ik hoogstpersoonlijk uit een boom geplukt en voor opa en oma klaar gemaakt...