Frankrijk

Marokko

Turkije

India

Sri Lanka - Singapore - Maleisie

Verenigde Staten van Amerika

Canada

Nederland

Aruba

Japan

Aankomst	:	10 juni 2008
Vertrek	:	17 juni 2008

Tijdens onze laatste rit door Nieuw Zeeland bleek dat er net voor Christchurch flink wat sneeuw was gevallen. Daar hadden we in Kaikoura niet veel van meegekregen, maar zoals op de op één na laatste dag nog net een heleboel Nieuw Zeeland wensen van Mieke en mij in vervulling gingen, zo ging op de allerlaatste dag nog net de grote Nieuw Zeeland wens van onze jongens in vervulling: sneeuwballen gooien! Zo'n vijftig kilometer voor Christchurch hebben we de auto aan de kant gezet en hebben we elkaar en de auto flink met sneeuwballen bekogeld! En dat was uiteraard leuk, ook voor Mieke en mij.

Japan, Tokyo, 10 Juni 2008

Vanaf Christchurch vlogen we via Brisbane naar de luchthaven van Narita in Japan. We hebben zeven dagen Japan gepland. Mieke en ik zouden hier graag langer blijven, maar Japan is een vreselijk duur land. Dat is tenminste één van de vooroordelen waarmee we op weg naar Japan zijn gegaan. Andere zijn bijvoorbeeld: in Japan spreekt bijna niemand Engels, vrijwel alle informatie voorziening is alleen in de Japanse taal beschikbaar en de Japanse cultuur is zo gesloten dat het heel moeilijk zal zijn om met de lokale bevolking in contact te komen. Ik denk dat dit de belangrijkste zijn, er zijn er beslist nog meer. Als we naar een land reizen waar we nog niet eerder zijn geweest, worden onze verwachtingen waarschijnlijk voor een groot deel bepaald door onze vooroordelen, die er altijd zijn, bewust of onbewust en voor elk willekeurig land. Maar Japan was voor ons toch wel iets bijzonders. In Brisbane zei Mieke nog dat ze er toch wel een beetje tegenop zag, omdat Japan waarschijnlijk het land met de grootste cultuurverschillen is. Je weet niet wat je te wachten staat. Zelf vind ik dat juist wel spannend...

Als we in Narita aankomen is de sobere uitstraling van de luchthaven het eerste wat ons opvalt. We hadden kennelijk allebei een flitsende luchthaven verwacht. Samen met een groep sumo worstelaars gaan we gemakkelijk door de controles. De sumo worstelaars zijn gecharmeerd van Koen. Eén van hen aait Koen door zijn blonde haar, maar Koen wil daar niks van weten. Dat heeft hij in Marokko en India al zo vaak meegemaakt dat hij al dat gefriemel van vreemden meer dan zat is.

In de aankomsthal moeten we nog vervoer naar het hotel regelen. We hadden een taxi kunnen regelen bij de reisorganisatie waar we de vluchten hebben geboekt maar dat kostte 240 euro. Dat was ons te gek. Eigenlijk hadden we een georganiseerde transfer wel graag voor ons vertrek rond gehad, maar een trein- of buskaartje kon de buitenlandse reisorganisatie niet regelen. Dat moest ter plaatste!

Voor we naar het loket gaan, gaan we pinnen. Onze bankpassen werken, zucht, opluchting! Dat is in ieder geval geen probleem. Nou daar gaan we dan. We besluiten dat we met de trein gaan, dus gaan we naar het loket om een treinkaartje te kopen. Even onze handen en voeten losmaken, om zo goed mogelijk te kunnen communiceren. Maar de vriendelijke jonge dame achter het loket spreekt zowaar Engels! We worden niet alleen door haar geholpen, ze verwijst ons vriendelijk naar de concurrent, omdat die ons voor de deur kan afzetten. Met de trein is dat wat uiteraard wat lastiger.

We wisselen het loket voor kaartjes voor de zogenaamde limousine bus. Ook de dame achter dit loket spreekt Engels. Als we eenvoudige zinnen maken en geen moeilijke woorden gebruiken verloopt de communicatie prima. Later blijkt dat dit redelijk representatief is voor Tokyo in z'n algemeenheid. Je kunt in Tokyo redelijk goed met de Engelse taal terecht, mits je het niet te moeilijk maakt. We kopen kaartjes en vertrekken naar het hotel. De reis duurt zo'n 90 minuten.

Als we in het hotel aankomen, blijkt dat de reisorganisatie ons verkeerd heeft ingelicht. Ze hadden een twee- en een driepersoonskamer met een verbindingsdeur voor ons gereserveerd. Maar die bestaat niet! Alleen tweepersoonskamers beschikken over verbindingsdeuren. Ook de receptioniste spreekt redelijk Engels en is ontzettend behulpzaam. Ze regelt andere kamers voor ons, waar we nog geen 10 minuten later eindelijk rustig kunnen gaan zitten. Het was een lange dag! We drinken nog wat en gaan slapen. Eindelijk zijn we in Japan en we zijn prima in staat geweest om de eerste dingen die we moesten regelen te regelen...

Japan, Tokyo, 11 Juni 2008

Koen is al een paar dagen niet helemaal in orde. Als onze kinderen ziek zijn, laat ik de behandeling meestal aan Mieke over. Ze heeft niet voor niets een studie homeopathie gedaan. Maar als ik 's morgens opsta en Koen aankijk, voel ik dat er iets helemaal mis is met Koen. Mieke is het helemaal met mij eens, dus ga ik met Koen naar de dokter! Mijn gevoel zegt me dat dit niet meer kan wachten...

Natuurlijk bedenk ik me meteen dat ik in Japan zit en dat het waarschijnlijk niet simpel zal zijn om met Koen bij een dokter te komen, het hele verhaal uit te leggen en Koen de behandeling te laten krijgen die hij nodig heeft. Maar als het om de gezondheid van onze kinderen gaat, is geen berg me te hoog, dus ga ik op pad. De receptioniste van ons hotel spreekt Engels. Ik leg haar uit wat ik wil en zij legt een taxi chauffeur (die geen Engels) spreekt uit wat de bedoeling is. De taxi chauffeur brengt me naar het St. Luke International Hospital. Ik had verwacht bij een huisarts of zo terecht te komen, maar ik word bij de hoofdingang afgezet en vanaf daar moet ik het zelf maar uitzoeken.

Ik loop naar een balie met alleen maar Japanse tekens. Ik neem aan dat dit de informatiebalie is. De vriendelijke dame achter de balie spreekt gelukkig ook weer Engels, zodat ik mijn verhaal kan doen. Eerst moet Koen een kaartje hebben. Hij krijgt een speciaal kaartje omdat hij niet in Japan is verzekerd en ik moet meteen contant betalen na de behandeling. Ik begrijp de situatie en leg haar uit dat ik akkoord ga met de voorwaarden. Vervolgens word ik verwezen naar een ander balie, die pas om 08:30 uur open gaat...

Ik trek een nummertje: 8! Er zijn er dus al zeven voor me, en dat om deze tijd. Ik herinner me uit Nederland hoe snel mensen over het algemeen aan dergelijke balies werden geholpen en reken uit dat het wel 09:30 uur kan worden voor Koen een dokter ziet. Koen is op de grond gaan liggen en in slaap gevallen. Passanten kijken een beetje raar als ze Koen op de grond zien liggen. Eigenlijk kan het niet, maar hij is zo ziek en moe dat ik hem maar laat liggen.

Eindelijk is het 08:30 uur en gaat de balie open. Er flitsen een aantal rolgordijnen omhoog, waarna er zo'n zeven of acht Japanse dames achter de balie verschijnen, die in een ongelooflijk tempo en met een ongekende efficiency de nummertjes afwerken. Om 08:32 uur ben ik aan de beurt en om 08:35 uur heeft Koen een kaartje. Waanzinnig! Als Japanners alles zo doen, begrijp ik waarom ze zo succesvol zijn...

Ik word doorverwezen naar de kinderafdeling. Daar aangekomen, meld ik Koen eerst bij de receptie en neem dan plaats in de wachtkamer. Al die tijd heb ik Koen gedragen. Hij is zo slap als een vaatdoek en dat is het personeel kennelijk niet onopgemerkt gebleven. Als ik Koen in de wachtkamer op een bank heb neergelegd en zelf wil gaan zitten, word ik meteen opgehaald door een verpleegster. Ik heb nog niet de tijd gehad om mijn rugzak neer te zetten. De verpleegster brengt ons naar een ruimte waar zich verschillende bedden bevinden. Ze spreekt geen Engels, maar maakt me duidelijk dat ik Koen op bed kan leggen. Ze doet de gordijnen om het bed dicht, doet Koen z'n schoenen uit, geeft hem een paar knuffels in bed, lacht vriendelijk en gaat weer.

Als de arts komt, wordt Koen grondig onderzocht. Koen reageert nauwelijks. Hij is helemaal van de wereld en ik maak me echt zorgen. De arts spreekt maar een klein beetje Engels, maar samen komen we er prima uit. Hij behandelt Koen zo lief dat hij mijn ziel even aanraakt. Hij aait hem door z'n haar en doet heel voorzichtig met hem. Hij lijkt aan te voelen hoe ziek Koen is. Ik leg hem uit dat Koen al zo'n dag of vier niet helemaal in orde is. Hij heeft diarree en moet telkens overgeven. Hij heeft in die vier dagen nauwelijks gegeten en wat hij gegeten heeft is er weer uitgekomen. Hij heeft ook weinig gedronken en ook dat is er weer uitgekomen. Ik leg uit dat ik me vooral om het vochtverlies grote zorgen maak. Dan zegt hij dat hij een bloedproef wil doen en vraagt mijn permissie. Ik keur zijn voorstel uiteraard goed en zeg dat Koen het niet leuk zal vinden.

Hij pakt Koen op en ik merk dat Koen zich bij deze man helemaal op zijn gemak voelt. Hij neemt Koen mee om bloed af te nemen. De uitslag hebben we snel. Als de arts de resultaten begint uit te legen, maak ik hem duidelijk dat hij het met een leek te doen heeft. Ik vraag hem naar zijn advies en zeg ik de details niet hoef te weten, ik wil gewoon dat Koen weer beter wordt. Dan legt hij op een zelfs voor mij begrijpelijke manier uit dat Koen een darmontsteking heeft en dat hij een enorme hoeveelheid vocht heeft verloren. Dat vochtverlies moet snel worden gecompenseerd, dus stelt hij voor om Koen aan een infuus te leggen. Oeps, dat is even schrikken! Ik voel de emoties in mijn buik en voel me dan even heel alleen. Ik had het niet verkeerd ingeschat, het gaat dus echt heel slecht met Koen...

Vervolgens gaat Koen 3,5 uur aan het infuus en gaat er in het totaal een halve liter vocht in. Koen slaapt het grootste deel van de tijd. Gelukkig maar, hij is ook een hoop rust tekort gekomen. De reis door Nieuw Zeeland is erg vermoeiend voor hem geweest. Misschien is dat een mede oorzaak van zijn ontsteking geweest.

Als hij wakker wordt, wil hij drinken. Hij zegt dat hij dorst heeft. Ik overleg met de arts, die zegt dat meer vocht alleen maar beter is. Ik geef hem een halve liter water, telkens een klein beetje, en alles blijft binnen. Koen heeft van de arts een zetpil gehad tegen braken en diarree. Dat lijkt succes te hebben!

Na het infuus maakt de arts duidelijk dat hij Koen het liefst twee of drie dagen ter observatie wil houden, maar ik maak hem duidelijk dat ik dat niet zie zitten. Ik spreek met hem af dat ik morgen terugkom als het niet goed gaat met Koen. Ik krijg een recept en een heleboel tips mee. Als we vertrekken is Koen wakker en heeft hij weer praatjes. Hij zwaait de receptionistes uit en we gaan naar het hotel. Ik ben 's morgens voor acht uur op pad gegaan en ben helemaal leeg als ik 's middags na 15:00 uur in het hotel kom. Ik heb de hele dag nog niets gegeten en gedronken, maar als Mieke Koen ziet is ze meteen opgelucht. Koen ziet er stukken beter uit en hij staat weer op zijn eigen benen! Ondanks mijn honger en dorst voel ik me stukken beter dan vanmorgen...

Japan, Tokyo, 12 Juni 2008

Als we 's morgens opstaan gaat het goed met Koen. Hij heeft niet meer overgegeven. Helaas heeft hij nog wel last van diarree en hij maakt een vermoeide indruk. We besluiten dat we het vandaag rustig aan zullen moeten doen. Wel jammer, want we hebben maar twee hele dagen in Tokyo. De eerste dag heb ik voor het grootste deel in het ziekenhuis doorgebracht en de tweede dag zullen we mogelijk op onze hotelkamer moeten doorbrengen.

Een Japans ontbijt...

Ik haal wat eten en drinken in huis. We hadden verwacht in Tokyo enorme prijzen voor eten en drinken te betalen, maar het tegendeel blijkt waar te zijn. De rij voor de kassa is enorm, maar op z'n Japans goed geregeld en ik ben dus zo aan de beurt. Mogelijk ligt dat aan de sterke positie van de euro, maar Tokyo is absoluut niet duur! Toen ik gisteren met Koen in het ziekenhuis was, heeft Mieke met Max en Leon uitgegeten. Als Koen tegen de middag in slaap valt, zegt Mieke dat ze bij Koen blijft en ga ik met Max en Leon uit eten.

Een flinke rij voor de kassa bij de supermarkt...

We zoeken het meest Japanse stekje op wat we kunnen vinden. Een heel klein restaurantje in een zijstraatje met alleen maar Japanse tekens. Als we binnengaan wordt ons duidelijk gemaakt dat we onze schoenen uit moeten doen. We krijgen van het restaurant slippers toegewezen, die we geacht worden voor de duur van ons bezoek te dragen. Ook de menukaart blijkt alleen in de Japanse taal beschikbaar te zijn. Perfect, dat was precies het restaurant waar ik terecht wilde komen.

De bediening spreekt geen Engels. Hier wordt het echt met handen en voeten communiceren. Alleen het woord noodels kennen we en ik weet dat mi-zu rijst betekent. Dan probeer ik met fish, en blijkt dat ze het woord prawns kennen. We besluiten unaniem dat we noodels met prawn nemen, alledrie!

Nog geen vijf minuten later staan er drie enorme schotels op tafels. Het ruikt heerlijk en als ik mijn eerste hap neem, weet ik dat ik geen spijt heb van onze keuze. Max en Leon denken er hetzelfde over en we genieten alledrie van de heerlijke noodels met garnalen. De noodels worden geserveerd in een schaal soep. De soep is overheerlijk, daar geniet ik nog het meest van. We knappen alledrie helemaal op van de overheerlijke lunch, waarna we teruggaan naar het hotel. Op de terugweg nemen wat te eten en drinken mee voor Mieke en Koen.

Koen lijkt weer helemaal opgeknapt te zijn. Ik heb gisterenmiddag na ons bezoek aan het ziekenhuis meteen medicijnen voor Koen gehaald en die lijken goed aan te slaan. Koen breekt de boel al weer af en Mieke en ik denken dat we best een kort tripje kunnen maken, zodat de jongens even in de buitenlucht komen. Dat zou ze goed kunnen doen en overigens niet alleen hun... We besluiten de Tokyo afternoon tour te boeken. Dat is een tour van vier uur. Redelijk kort, maar dan hebben toch nog iets van Tokyo gezien.

De tour is snel geboekt. Even later worden we voor het hotel opgehaald. We bezoeken het WTC, waar we op de hoogste verdieping een rondje maken om foto's van Tokyo te maken. Een geweldig uitzicht...

Daarna maken we een boottocht. We hadden al vanaf het begin de indruk dat Tokyo erg sober is. Die indruk wordt wederom bevestigd als we een boottocht maken. Maar we beginnen wat anders tegen deze sobere stad aan te kijken. Voor we naar Japan gingen kochten we in Australië een boekje “Japans voor op reis”. Niet dat we denken dat we de Japanse taal in een week kunnen leren, maar om een klein beetje inzicht in de cultuur te hebben en tenminste wat woorden te kunnen vertalen. Japanners houden er bijvoorbeeld niet van om aangeraakt te worden. Dat is “not done” in Japan. In Nederland geven wij iemand vaak een hand tijdens een ontmoeting of een afscheid. Je zou dit kunnen zien als een vorm van wederzijds respect. In Japan is de intentie misschien wel hetzelfde, maar het resultaat wordt op een andere manier bereikt. Japanners geven elkaar geen hand, in plaats daarvan buigen ze. Ook dat is een vorm van wederzijds respect en als toerist is het goed daar rekening mee te houden. Ik merk dat af en toe een Japans woordje tussendoor (bijvoorbeeld arigato of jamata) en een knikje of een buiginkje erg positief wordt ontvangen.

Overigens hebben de Japanners een hekel aan schreeuwers. Schreeuwen wordt gezien als onbeleefd gedrag. Met drie jongens valt het niet mee om daaraan tegemoet te komen. Tijdens de boottocht waren alleen onze kinderen te horen. De overige passagiers waren muisstil. Ik voelde me af en toe net pa Flodder...

Vervolgens bezoeken we een tempel. Voor we echter bij de tempel komen, lopen we door een soort winkelstraat met een heleboel souvenir winkeltjes. Er wordt ons van alles aangeboden, maar veel dingen kunnen we niet plaatsen. Vrijwel alle teksten zijn in het Japans en dat lukt zelfs met een woordenboekje “Japans voor op reis” niet. Voor we bij de tempel aankomen, zien de jongens iets wat ze willen kopen: een set samurai zwaarden! Geen echte uiteraard, een speelgoed set bestaande uit een lang en een kort zwaard. Aan de ene kant willen Mieke en ik hier niet aan, aan de andere kant weten we allebei wat dit voor onze boys betekent. Leon kan zijn ogen er niet meer vanaf houden en begint spontaan van alles te beloven als hij de zwaarden maar krijgt. We besluiten uiteindelijk voor alledrie een set te kopen. Hoe we die straks weer meenemen is nog de vraag, maar dat is zorg voor later.

We lopen in de richting van de tempel. De jongens met hun zwaarden. Koen maakt met zijn zwaarden af en toe aanvallende bewegingen naar Japanners die daar hartelijk om lachen. Voor de tempel hebben de jongens minder belangstelling, maar dat is waar Mieke en ik voor zijn gekomen. Bij de tempel koop ik voor mijn astroloogje een hanger voor de draak (ze is een hele echte). Helemaal in het Japans uiteraard. De tempel is mooi, maar ook deze is weer sober, een voor ons duidelijk telkens weer terugkerend element in Japan.

Uiteindelijk bezoeken we het imperial palace in Tokyo. We mogen niet naar binnen, dus maken we wat foto's van de wederom sobere buitenkant. Daarna is de toer alweer voorbij en gaan we terug naar het hotel. Het was kort en we hebben maar weinig van Tokyo gezien, maar het was meer dan de moeite waard. Hier nog wat foto's...

En hier dan het snoepje van de maand...

Japan, Tokyo, 13 Juni 2008

Vandaag reizen we met de Shinkansen naar Kyoto. We hebben nog geen kaartjes. Het reisbureau kon ze niet boeken en als we op het station komen begrijpen we waarom. We zijn gelukkig goed voorbereid. Van het hotel heb ik een formulier van de juffrouw achter de informatiebalie meegekregen, waar op staat welke reis we willen maken met de exacte vertrek en aankomst locaties, datums en tijden. Ze vertelde dat de mensen op het station geen Engels spreken en dat dit formulier ons zou helpen te krijgen wat we willen hebben. En dat doet het...

De vriendelijke jonge man achter de balie vraagt me wat ik wil. Ik geef hem het formulier en leg uit dat ik een retour naar Kyoto wil en daarna van Tokyo naar Narita. Gelukkig heb ik het formulier, want uitleggen is een waste of time.

Als ik wil betalen komen de problemen. Ik geef hem een Master Card en hij probeert het bedrag van mijn kaart af te schrijven. Werkt niet! Onmogelijk, want ik weet zeker dat mijn vrije bestedingsruimte meer dan genoeg is om deze kosten te dekken. Dan maar mijn VISA. Werkt ook niet! Ook die heeft meer dan genoeg vrije bestedingsruimte, dus weet ik nu bijna zeker dat het probleem niet bij mij ligt... Dan geef ik hem mijn twee Master Card. Die werkt – uiteraard - ook niet! Wat nu? Ik kan hem niet duidelijk maken dat er genoeg bestedingsruimte op mijn cards is, maar kennelijk heeft hij zelf al in de gaten dat er iets niet klopt. Hij maakt me duidelijk dat ik even moet wachten en gaat bellen. Dan komt hij terug en vraagt me nog een keer om mijn Master Card. Dit keer werkt het wel! Geen idee wat er fout ging, maar het ging nu gelukkig goed.

Ik heb eerste klas geboekt voor de Shinkansen. Als we tweede klas zouden reizen zouden we niet bij elkaar kunnen zitten. Dat leek me niks, dus heb ik er maar iets meer geld voor uitgegeven. Op de kaartjes staat welke trein we moeten hebben, welke wagon en welke zitplaatsen in die wagon. Op het perron staat precies aangegeven waar we moeten staan. De vertraging van de Shinkansen wordt gemeten in seconden per jaar. Dat is iets anders dan de NS. In Nederland kijkt niemand ervan op als de trein vijf minuten later dan gepland aankomt. De Shinkansen stopt precies op het geplande tijdstip en staat op de millimeter nauwkeurig op de plek waar die moet staan. Zo kunnen passagiers van te voren op de plek gaan staan waar hun wagon stopt en is zelfs instappen bijzonder efficiënt.

We hebben flink wat bagage mee, dus moeten we effectief te werk gaan. We spreken af dat Mieke eerst naar binnen gaat dan gaan de jongens en dan ga ik. Zo bevinden de jongens zich altijd tussen ons. Gaat er iets fout en worden we gedwongen in twee groepen verdeeld, dan staan de jongens in ieder geval niet alleen op het perron of in de trein. Zoiets mag uiteraard niet gebeuren. We kunnen zelf al moeilijk communiceren in dit land, maar voor onze kinderen zou het een nachtmerrie zijn als ze hier alleen op straat zouden komen te staan. We hebben ook geen telefoons! We hebben uiteraard wel telefoons, we hebben zelfs allemaal quadband telefoons gekocht voor we vertrokken zodat we overal op de wereld kunnen telefoneren. In Japan gaat dat mooi niet op. Quadband of niet, de telefoons werken geen van allen!

Instappen! Maar welke trein...?

Gelukkig maar...

Ondanks al die bagage gaat het instappen veel gemakkelijker dan we hadden verwacht. We zetten de koffers in een daarvoor beschikbare bagageruimte en gaan zitten. Mieke en ik genieten van het uitzicht. We bekijken de steden en de natuur waar we langs rijden. Max en Leon kletsen en spelen samen en Koen kijkt een DVD-tje van de Teletubbies. Een Nederlandse versie uiteraard, we hebben onze eigen portable DVD speler bij ons en die werkt zelfs op een accu.

De treinreis duurt ongeveer 2 uur en een kwartier. De afstand van Tokyo naar Kyoto is ongeveer 500 km en de trein stopt drie keer. Een Shinkansen heeft een maximum snelheid van 300 km/uur. Ik heb geen idee of we werkelijk zo hard gingen, maar het reizen in deze trein was een aangename ervaring.

Dit is één trein, eerst links, daarna naar rechts gefotografeerd...

Als we in Kyoto aankomen hebben we de taxistandplaats snel gevonden en worden we naar het hotel gebracht. De rit naar het hotel duurt nog geen vijf minuten, we zitten gelukkig heel dichtbij. Het hotel zit naast een tempel, dus bekijken we die nog dezelfde middag. Daarna boeken we een Kyoto toer voor de volgende dag en gaan we uitrusten. We zijn allemaal moe en vallen allemaal heel snel in een diepe slaap.

We maken een korte tussenstop in Nagoya...

Japan, Kyoto, 14 Juni 2008

Vandaag hebben we de Kyoto full day tour geboekt. Voor de jongens betekent dit dat ze zich vandaag aan ons moeten aanpassen. Meestal is het andersom! We worden vroeg met de bus opgehaald en bezoeken een aantal culturele plaatsen. Nu vinden we het allemaal wel leuk om een keer een tempel te bezoeken, maar ik moet toegeven dat drie tempels op één dag zelfs voor Mieke en mij wat veel is. Op een gegeven moment neem je informatie gewoon niet meer op.

Follow the leader...

We bezoeken onder andere het imperial palace in Kyoto. In tegenstelling tot het imperial palace in Tokyo mogen we hier wel naar binnen. Wat ook hier weer opvalt is de sobere inrichting. De soberheid zien we dus niet alleen van buiten maar ook van binnen. Het was me al eerder opgevallen dat de Japanners ook binnen niet bepaalt protserig zijn. Ik vond het bijvoorbeeld ook opvallend dat in geen enkele lift spiegels hangen. Dat is in de meeste landen de normaalste zaak van de wereld. Niet in Japan!

's Middags bezoeken we de indrukwekkendste tempel die we tot nu toe hebben gezien. In de tempel bevinden zich 1001 beelden gemaakt van cederhout. In de 12e eeuw zijn de beelden vervaardigd. Nadat alle beelden op 124 na door een brand waren verwoest, werden de verbrande beelden in de 13e eeuw opnieuw vervaardigd. Japan heeft meerdere tientallen van zulke tempels gehad, maar dit is de enige die nog staat. Van de 1001 beelden staan er 1000 in rijen opgesteld op een soort hele lange trap. In het midden zit het 1001e beeld. De staande beelden zijn zo'n twee meter hoog en het zittende beeld schat ik op zo'n zes tot acht meter. Voor de rijen beelden staan beelden van verschillende goden die net iets groter zijn dan de staande beelden. Deze tempel staat in Japan op de lijst van National Treasuries. Het was een geweldig gevoel om langs deze beelden te lopen. Aan de enorme rij leek geen einde te komen. Jammer dat we geen foto's mochten maken!

Op de foto met een power ranger...

Japan, Kyoto, 15 Juni 2008

We zijn laat opgestaan. We zijn allemaal een beetje moe van het binnen zitten en het reizen. We hebben in Marokko twee maanden vrijwel alleen maar buiten geleefd, daarna hebben we India wederom twee maanden vrijwel alleen maar buiten geleefd en uiteindelijk hebben we in Australië zelfs drie maanden vrijwel alleen maar buiten geleefd. Het binnen zitten zijn we niet meer gewend en we merken dat we er moeite mee hebben.

Zo gaat mijn gedachte weer eens naar het einde van deze reis, die er natuurlijk een keer aan zal komen. Als ik tegen Mieke zeg dat ik niet aan moet denken om weer in Nederland te gaan wonen om mijn oude burgerlijke leventje weer op te pakken, lacht ze en zegt ze dat ze er precies hetzelfde over denkt. Het buitenleven bevalt ons heel goed. Het is anders, fijner, gezonder en ik voel me er beter, gezonder en jonger bij. Gelukkig duurt het nog even...

Als de jongens lekker gespeeld hebben en we onze buikjes allemaal vol hebben, gaan we naar de receptie om een taxi te bestellen. We hebben voor vandaag een bezoek aan het “Kyoto Studio Park” ofwel “Toei Movie Land” gepland. Max en Leon zijn al helemaal in tenue. Ze hebben gisteren Ninja pakken gekocht, uiteraard met een Ninja zwaard erbij. Voor Koen hebben we ook een pak gekocht. Het staat hem geweldig, maar hij wil het niet aan. Max en Leon hebben sinds ze de Ninja pakken hebben niets anders meer aan gehad. Vandaag willen ze in hun nieuwe pakken naar het park. Daar hopen we Ninja's en Samurai's te zien, Japanners in traditionele kleding en heel veel demonstraties.

Als we aankomen gaan we eerst naar een grote hal die helemaal gewijd is aan de Power Rangers. De jongens vinden het geweldig. In die films wordt ook flink met zwaarden gezwaaid en dat wordt kennelijk voor een groot deel hier in Japan opgenomen.

Daarna lopen we door een traditioneel Japans dorp. Er lopen Geisha's en Samurai's door het dorp. Je mag ze fotograferen of samen met hen op de foto. Af en toe vragen Mieke en ik ons af wie nu eigenlijk de attracties zijn, de figuranten of onze kinderen? We zijn vrijwel de enige westerlingen en veel Japanners kijken nieuwsgierig naar onze kinderen. Max en Leon hebben er kennelijk goed aan gedaan hun Ninja pakken aan te trekken. Dat lijkt te worden opgevat als een stukje erkenning voor de Japanse cultuur en de Japanners lachen naar ze en maken meer foto's van onze kinderen dan van de figuranten. Ook Mieke wordt – met haar blonde koppie – door een paar schoolkinderen gevraagd of ze met hen op de foto wil. Natuurlijk, geen probleem! En sommige Japanse moeders zijn helemaal gecharmeerd van Koen, die met zijn blonde koppie enorm opvalt in de ballenbak tussen de Japanse kinderen. Sommige kinderen kijken hem met grote ogen aan en kijken hem helemaal na.

In Nederland mag je bij dergelijke tentjes schieten met een windbuks, hier mag je gooien met werpsterren! Dat laten Max en Leon niet aan hun neus voorbij gaan...

Hello, do you speak English...?

We zien verschillende mooie shows meet zwaardvechters. In sommige shows laten ze zien hoe een film wordt opgenomen. Het wordt al snel duidelijk, we worden genept waar we bij staan. Max en Leon vinden het geweldig, maar Koen vind het een beetje eng. Hij speelt liever met de Japanse kinderen!

Aan het einde van de middag gaan we terug naar ons hotel. Het park is al sinds meer dan een uur bijna leeg. We zijn zo'n beetje de laatste gasten die het park verlaten. In de taxi valt Koen in slaap. Hij is verschrikkelijk moe. Max en ik gaan nog even wat te eten halen en daarna eten we en praten we nog wat na over de gezellige dag. Morgen reizen we naar Narita en overmorgen gaan we naar Hawaii. We vinden Japan heel mooi, maar we kijken ook uit naar Hawaii, vanwege het land maar ook omdat opa en oma ons daar komen bezoeken...

Japan, Kyoto, 16 Juni 2008

Vandaag zijn we met de Shinkansen van Kyoto via Tokyo naar Narita gereisd. Een rit van drie uur en een kwartier. Aangekomen in Narita begaven we ons naar het hotel waar we overnachten. Daar bereiden we ons voor op de reis naar Hawaii. Een vlucht van 7,5 uur. In Hawaii ontmoeten we opa en oma. Het zal voor het eerst zijn dat we weer iemand uit Nederland in levende lijve zien. We kijken er allemaal naar uit!

Onze lunchboxjes die we op het perron hadden gekocht, voor mensen die reizen met de Shinkansen (de ritten kunnen behoorlijk lang duren)...

Ons weekje Japan was ondanks de ziekte van Koen toch een succes. Het was een weekje waar we naar uitkeken en tegelijkertijd tegenop zagen. De verwachte problemen in de communicatie of met de cultuur zijn uitgebleven. Het moderne Japan is een land waar je als westerling goed kunt reizen. Veel Japanners spreken Engels. Het niveau is over het algemeen niet hoog, maar meestal voldoende om geregeld te krijgen wat er geregeld moet worden. Door de sterke euro vielen de prijzen in Japan mee, ik denk dat Australië duurder was!

Als je echt van Japan wilt genieten is het denk ik beter zonder kinderen te reizen. Japan is wereldwijd het land met de laagste geboortecijfers. Ik heb de indruk dat de vergrijzing in Japan een nog groter probleem is dan in Nederland. Vooral in Tokyo zijn veel hotels en restaurant in het geheel niet ingesteld op kinderen. Zelfs de Mac Donalds is niet kindvriendelijk. Overigens hebben ze wel een enorme rokersruimte en dat was toen wij er waren veruit de drukste stek. Behoudens onze kinderen waren er geen andere kinderen te bekennen!

In Kyoto hebben we meer gezinnen gezien met kleine kinderen. Hoe het op het platteland is weten we niet. Daar hadden oorspronkelijk naartoe gewild. Aan de ene kant was het jammer dat we er niet aan toegekomen zijn, aan de andere kant mogen we god danken dat we er niet heengegaan zijn. Precies een dag nadat wij hadden gepland naar het noorden te gaan, was daar een aardbeving met een sterkte van 7,2 op de schaal van richter. Van onze contacten in Nederland hebben we begrepen dat er in Nederland geen aandacht aan besteed werd, maar hier stonden de kranten er vol van en was het veruit het belangrijkste thema in het nieuws en op straat. Minstens zes mensen zijn bij de beving om het leven gekomen en minstens 140 gewond.

Tijdens mijn MBA opleiding aan de universiteit van Liverpool had ik Saori, een Japanse vrouw uit Tokyo, leren kennen. We hadden gepland haar te bezoeken, maar dat viel ten gevolge van de ziekte van Koen helaas in het water. Zij was echter degene die ons heeft geadviseerd naar Kyoto te gaan in plaats van het noorden. Voordat Tokyo de hoofdstad van Japan werd, was Kyoto de hoofdstad vertelde ze, daarom beschikt Kyoto over enorm veel historische bezienswaardigheden. Dat was voor ons uiteindelijke de reden om naar Kyoto te gaan. We hebben er geen spijt van gehad en we hebben zeker geen spijt van ons bezoek aan Japan gehad. En uiteraard zijn we Saori dankbaar dat ze ons Kyoto heeft geadviseerd en ons daarmee mogelijk enorm veel problemen heeft bespaard.

Morgen gaan we naar Hawaii. Dat wordt weer een heel ander soort bezoek. Daar gaan we luieren en genieten van de zon en het strand. Voor de jongens is het tijd, want sinds ons vertrek uit Australië hebben ze heel veel binnen gezeten en dat valt niet mee. Natuurlijk zijn Mieke en ik daar ook blij mee, want drie van die gozertjes die hun energie niet kwijt kunnen...