Nederland

Nederland, Soest, 13-26 september 2008

We zijn weer even terug in Nederland. Als we aankomen, nemen we vrijwel meteen afscheid van mijn ouders, die met de trein naar Arnhem gaan. Onze bestemming is Soest. De ouders van Mieke staan op ons te wachten, met haar broer Marco, zijn vrouw Hetty en hun dochter Imke. We drinken samen wat op Schiphol en moeten dan al weer afscheid nemen. Een korte ontmoeting na een heel jaar afwezigheid. De familie van Kooten heeft net vandaag een familiedag georganiseerd en die willen ze niet missen. Van Marco en Hetty krijgen wij zolang een auto, waarmee we op weg gaan naar Soest. In Soest hebben we een huisje gehuurd in het Eekhoornnest.

Op weg naar Soest is de agressie in het verkeer het eerste wat ons opvalt. We worden drie keer gesneden, een aantal keren rechts ingehaald, en we zien hoofden die nee schudden en vingers die naar de voorkant van die hoofden wijzen. Ik neem aan dat we niet hard genoeg rijden?! Althans voor die chauffeurs, voor ons is het prima zo. Is de agressie in het verkeer zo toegenomen tijdens ons jaar van afwezigheid, of waren we er zo aan gewend dat het ons niet meer opviel? Dit soort gedrag hebben we nergens anders meegemaakt, zelfs niet in de grote Amerikaanse steden. Zijn Nederlanders zo gestrest?

Als we in ons huisje aankomen, zetten we onze spullen weg en stappen meteen weer in de auto. Nu gaan we op weg naar Doorwerth. We hebben Leon beloofd dat we vandaag meteen Vlekkie ophalen. Leon heeft zijn hondje bijna een jaar moeten missen en hij praat al weken over niets anders dan zijn hondje Vlekkie.

Caroline en Noel, onze vrienden uit Doorwerth, hebben een jaar voor ons hondje gezorgd. We weten dat Vlek daar een goed tehuis heeft. Ze hebben zelf twee honden en Vlekkie is gek op andere honden. Bovendien zijn het lieve mensen die wij ons hondje met een gerust hart toevertrouwen. En dat moet ik toch nog wel even kwijt hoor, echte vrienden, want het is niet gemakkelijk om mensen te vinden die iets voor je willen doen als je lange tijd op reis gaat. Dat hebben we aan den lijve ondervonden.

Als we bij Caroline en Noel aankomen, is Leon helemaal gelukkig. Eindelijk heeft hij zijn hondje weer! Vlekkie ziet er nog precies hetzelfde uit. Dat geldt overigens ook voor Caroline en Noel, ook die zien er nog precies hetzelfde uit. We bedanken ze en zeggen Caroline toe dat ze een ticket naar Aruba van ons krijgt voor de goede zorgen. Het zou leuk zijn als Noel ook mee zou kunnen komen, maar ja, werken werken werken...

Tijdens ons verblijf in Nederland brengen we een hoop bezoekjes aan familie, vrienden en kennissen. Dat is af en toe vermoeiend, vooral voor de jongens (zie foto). Voor ons lijkt de tijd bij veel mensen te hebben stil gestaan. We hebben in een jaar heel veel beleefd en er is met ons heel veel gebeurd (vooral innerlijk). De meeste mensen met wie we praten blijken nog met exact dezelfde dingen bezig te zijn waar ze een jaar geleden ook mee bezig waren. Niet zo raar natuurlijk, eigenlijk normaal zelfs, maar voor ons is het toch even wennen. De meeste levens lijken voornamelijk om huizen, auto's, geld en carrière te draaien, allemaal dingen waar we ons een jaar lang helemaal niet mee hebben bezig gehouden. We hebben geen huis, geen auto en geen carrière, en ons geld is een stuk minder geworden. Toch zijn we een stuk gelukkiger!

Op 19 september doet Mieke mondeling examen aan de HvNA. Misschien wel de belangrijkste reden waarom we even terug naar Nederland zijn gekomen. Gelukkig zijn we niet voor niets gekomen. Mieke haalt haar mondeling en neemt de 23e haar diploma in ontvangst. Misschien raar, maar voor Mieke is dit het belangrijkste diploma dat ze ooit heeft gehaald. Zelf belangrijker dan haar bul aan de technisch universiteit Twente. Dit is het vak is het vak waar ze met hart en ziel van houdt. Mooi, diploma op zak, nu aan de slag!

Nadat Mieke en Rini - directeur HvNA- het diploma hebben ondertekend (boven), volgt de felicitatie (onder)!

Op 26 september vertrekken we naar Aruba. We hebben voor een jaar een huis gehuurd in Noord. We zijn benieuwd naar ons nieuwe onderkomen en ons nieuwe leven. Ook de jongens zijn benieuwd, vooral naar hun scholen en nieuwe vriendjes. En Vlekkie, die gaat gewoon mee! Zo heeft Leon in ieder geval alvast één vriendje in Aruba.