OntmoetingenMomentenFrankrijkMarokkoTurkijeIndiaSri Lanka - Singapore - MaleisieAustralieNieuw ZeelandJapanHawaiiVerenigde Staten van AmerikaCanadaNederlandArubaNieuw Zeeland
| Aankomst | : | 29 mei 2008 |
| Vertrek | : | 10 juni 2008 |
Nieuw Zeeland, Christchurch, 29 Mei 2008
We kwamen om 23:45 uur aan in Christchurch. De vlucht was rustig verlopen en we hadden onze bagage snel gevonden. Bij de paspoortcontrole hadden we mazzel. Gezinnen met kinderen jonger dan vijf jaar werden voor gelaten. We hoefden niet in de rij te staan! Dat vond ik buitengewoon goed geregeld, omdat het zo laat echt geen makkie is voor die kleintjes.
In de aankomsthal vonden we snel de informatiebalie, zodat we het hotel konden bellen voor de ophaalservice. We werden opgehaald in een lange witte limousine. Wel jammer dat het al zo laat was, maar misschien ook juist daarom wel zo leuk. De jongens waren meteen weer helemaal wakker en dolgelukkig dat ze met een limousine werden opgehaald en naar het appartement werden gebracht.
Het appartement dat we in Christchurch hadden geboekt was niet al te duur. We wilden vooral dichtbij de luchthaven zitten, zodat we er 's avonds zo laat snel konden zijn en snel het bed in konden. Maar we werden positief verrast! Het appartement bleek heel gezellig te zijn en voorzien van alles wat we nodig hadden om er de nacht door te brengen en 's morgens te ontbijten.
Nieuw Zeeland, Dunedin, 30 Mei 2008
Rond 10:00 uur hadden we allemaal gedouched en gegeten en gingen we terug naar de luchthaven om onze huurauto op te halen. Er stonden een Ford Territory voor ons klaar. Een heerlijke ruime auto waar de bagage ruimschoots in kon en we allemaal ruim voldoende zitruimte hadden. We hadden er een navigatie systeem bij gehuurd dat ons al vanaf het begin meteen grote diensten bewees. We waren vast gaan rijden zonder dat het navigatie systeem aanstond. Omdat we naar het zuiden moesten, reden we dus naar de zon toe. Dat is namelijk correct als je op het noordelijk halfrond van de wereld bent. In Nieuw Zeeland echter, draait de zon de andere kant op. Het navigatie systeem lied ons dus meteen omdraaien. Daar moesten we wel even over nadenken voordat we dat begrepen, het gaat geheel tegen je Nederlandse gevoel in. Na een uurtje rijden ging achterin de DVD speler aan zodat de jongens lekker film konden kijken om te tijd verdrijven. Mieke en ik verdreven de tijd met naar buiten kijken.
We stopten in Oamaru om naar de pinguïns te kijken. Helaas hadden we pech. De pinguïns gaan 's morgens vroeg de zee in en komen 's avonds als het donker wordt pas weer terug. Wij waren rond 15:00 uur in Oamaru en omdat we een appartement in Dunedin hadden gereserveerd waar we voor 18:00 uur moesten inchecken, moesten we met tegenzin weer verder. We zagen nog wel twee zeeleeuwen op het strand liggen. Die hielden ons nauwlettend in de gaten. We waren al gewaarschuwd voor deze zo lief ogende beesten als je te dichtbij komt, kunnen ze lelijk bijten. Op afstand blijven dus! Wat voor Leon niet meeviel, hij wilde er al één aaien...
Omdat het pinguïns kijken in Oamaru niet was gelukt, gingen we 's Dunedin opnieuw op pad om pinguïns te kijken. Het zat ons niet mee, in Oamaru waren we te vroeg en in Dunedin waren we te laat. We hebben een cruise over de Doubtful Sound geboekt en hopen nu dat we daar pinguïns zullen zien.
Als we in Dunedin aankomen zijn we allemaal moe. Ik ga samen met Max naar een supermarkt en koop het een en ander voor het avondeten en het ontbijt voor de volgende ochtend. We eten samen gezellig in ons genoeglijke appartement. Daarna kijken we nog even een filmpje en gaan we slapen. Morgen wordt het wederom een lange dag!
Nieuw Zeeland, Te Anau, 31 Mei – 1 Juni 2008
Op de tweede dag in Nieuw Zeeland rijden we van Dunedin naar Te Anau. Op de bergtoppen waar we langs rijden zien we sneeuw. Twee dagen geleden liepen we nog in de zon met een temperatuur van zo'n 30 graden, nu is het ijskoud (vier graden) en zien we sneeuw. Wat een tegenstelling!
De rit naar Te Anau is lang maar heel mooi (en vermoeiend). De eerste dag reden we langs de oostkust van Nieuw Zeeland. Daar was niet veel te zien. In het zuiden werd het wel mooier, maar over het geheel genomen was de rit langs de oostkust wat teleurstellend. We hebben van heel veel mensen gehoord dat Nieuw Zeeland zo verschrikkelijk mooi is, dus zijn we hier met hoge verwachtingen naartoe gekomen. Misschien waren onze verwachtingen te hoog, misschien hebben we al zo veel moois gezien dat we te kritisch worden, misschien is er een andere reden, maar tot nu valt Nieuw Zeeland ons een beetje tegen. Het is wel mooi, dat is waar, maar we zijn op mooiere plaatsen geweest.
Als we in Te Anau aankomen, checken in we eerst in. Opvallend zijn de verhoudingen tussen de receptie en de kamers in Nieuw Zeeland. In de meeste landen is de receptie van een accommodatie bij voorkeur met marmer en goud bekleed. Kom je op je kamer, dat moet je regelmatig eerst een teleurstelling verwerken. Je kamer of appartement haalt meestal bij lange na niet het niveau van de receptie. Dat is hier in Nieuw Zeeland precies andersom! Telkens als ik aan een receptie stond om in te checken dacht ik: “Nou ja, als de receptie al zo rommelig is...”. Maar als we in het appartement kwamen, viel het telkens mee. De appartementen die we tot nu toe hebben gehuurd zijn absoluut geweldig. Daar is niets op aan te merken. Het leuke van de appartementen in Nieuw Zeeland is dat ze een erg huiselijk sfeer uitstralen waardoor je jezelf er meteen thuis voelt.
Op onze tweede dag worden we 's morgens vroeg opgehaald voor een cruise over de Doubtful Sound, één van de fjorden in zuid-west Nieuw Zeeland. We gaan met de bus naar de boot om vervolgens met de boot over het meer bij Manapouri naar de andere kant te varen. De tocht duurt ongeveer 45 minuten. Dan gaan we aan land om daar met een bus over de berg te worden gebracht. Wederom een rit van zo'n 45 minuten. Uiteindelijk komen we aan bij de Doubtful Sound waar we op de boot stappen voor onze tocht over de fjorden.
Op onze wereldreis hebben we al verschillende grote watervallen gezien. De twee grootste waren een waterval in India en een waterval in Australië, beide zo'n 300 meter hoog. Een waterval van 300 meter hoog is in Nieuw Zeeland echter niets bijzonders. Tijdens onze tocht over de Doubtful Sound komen we ik denk zo ongeveer elke 100 meter langs een waterval van 300 meter en hoger. Het water valt overigens niet ineens 300 meter naar beneden, dat gaat hier in etappes. Maar de hoogte van sommige watervallen is enorm. Er zijn overigens maar een beperkt aantal permanente watervallen, het grootste deel ontstaat spontaan t.g.v. regen en verdwijnt even spontaan als de regen weer ophoudt. Er is de laatste dagen flink wat regen geweest, dus kijken we onze ogen uit naar de watervallen.
We brachten ook nog een bezoek aan de elektriciteitscentrale...
Volgens de brochure zou er een grote kans zijn om tijdens de boottocht over de Doubtful Sound wilde dieren te zien. Dat blijkt echter tegen te vallen. Waarschijnlijk is dat net als de watervallen afhankelijk van het moment en de periode waarin je Nieuw Zeeland bezoekt. We moeten ons tevreden stellen met precies één zeehond! Geen pinguïns, geen kolonies zeeleeuwen, geen dolfijnen...
Mieke en ik genieten van het uitzicht, terwijl de jongens zich vermaken met wat spelletjes aan boord. Na een lange dag komen we terug in ons appartement om ons voor te bereiden op de volgende dag. Morgen gaan we naar Queenstown.
Nieuw Zeeland, Queenstown, 2 - 5 Juni 2008
De rit naar Queenstown is onze kortste tot nu toe in Nieuw Zeeland. Na minder dan twee uur rijden komen we bij het appartement aan en checken we in. We zijn heel gelukkig met het navigatie systeem dat we bij de auto hebben gehuurd. Met zo'n systeem hoef je niet telkens op de kaart te kijken om te controleren of je nog wel op de goede weg zit. Rij je per ongeluk een afslag voorbij, dan past het systeem de route aan. Vaak hoef je niet eens terug te rijden.
In Queenstown hebben we een vijf sterren appartement gehuurd. Als we binnen komen kijken we onze ogen uit. Niet alleen vanwege het geweldige interieur, veel meer nog vanwege het geweldige uitzicht. We kijken uit op het meer bij Queenstown. Achter het meer zien we de bergen. Op een aantal toppen ligt sneeuw. Het weer is helder zodat we heel ver weg kunnen kijken. Een geweldig panorama! We steken de open haard aan om het lekker warm te maken. Buiten is het nog steeds zo'n 0 graden Celsius, dus een beetje warmte kan geen kwaad. Max en Leon pakken hun spelcomputers en gaan samen gamen. Koen gooit zijn rugzak op de grond leeg om vervolgens met zijn auto's te spelen. Ze zijn alle drie toe aan een paar uurtjes spelen. Mieke en ik pakken een warme kop koffie. Daar zijn wij aan toe...
*** VERVOLG ***
De tweede dag in Queenstown wil Mieke op pad. Maar daar zijn de jongens het niet mee eens. We hebben vier dagen gereisd en nu vinden ze het even genoeg. Eerlijk gezegd was ik zelf ook wel aan een dagje rust toe. Ik heb drie dagen achtereen auto gereden en dat is best vermoeiend. We besluiten om een dagje in ons appartement door te brengen. We halen wat lekkers in huis, kijken samen TV en doen verder ieder waar we zin in hebben. De jongens spelen, Mieke werkt aan haar scriptie en ik werk aan mijn boek.
Het uitzicht vanuit ons appartement...
De derde dag in Queenstown willen we wat doen. We gaan naar het centrum waar we ons wanen in een wintersport oord. Het enige wat we missen is de sneeuw! Dat is jammer want we hadden gepland hier een dag te skiën. Het weer speelt niet mee dus kijken we naar andere mogelijkheden. Die zijn er voor avonturiers meer dan genoeg. Je kunt in Nieuw Zeeland op heel veel plaatsen bungy jumpen, para gliden, raften, enzovoort. Maar dat is niets voor ons, wij doen het graag wat rustiger aan. Dus gaan we met de gondel de berg op waar we genieten van een fantastisch uitzicht.
Bovenop de berg blijkt een skelterbaan te zijn. In Singapore hebben we al eens eerder met dezelfde skelters gereden en daar hebben we vreselijk veel plezier gehad. We besluiten kaartjes te kopen en het in Nieuw Zeeland nog eens te proberen. Het rijden is in principe hetzelfde als in Singapore, maar in Singapore was het heerlijk warm terwijl het hier vreselijk koud is. Dat maakt het wat minder leuk. Mieke en Leon houden het na één rondje voor gezien. Max, Koen en ik gaan nog een keer. In Singapore heeft Max me verslagen dus gaat hij met een brede lach naar boven om het kunststukje hier in Nieuw Zeeland nog een keer te herhalen. Maar dat gaat mooi niet door! Max gaat op kop, maar ik geef alles wat ik heb en als Max even een stuurfoutje maakt ga ik er onder luid gejuich van Koen langs. Gewonnen!
We kijken boven nog wat rond en genieten nog even van het geweldige uitzicht. Dan gaan we wat eten en drinken en daarna weer op weg naar het appartement. Daar aangekomen gaat Mieke weer met haar scriptie aan de slag en ik ga hardlopen. Dat valt niet mee! Sinds ons vertrek uit Nederland heb ik alleen met warm weer hard gelopen. In Istanbul – waar het ook koud was – heb ik niet gelopen. Nu loop ik bij een temperatuur van iets boven 0 graden. Ik voel hoe de koude lucht mijn longen vult. Dat is even wennen, vooral in het begin. Uiteindelijk moet ik tot de conclusie komen dat ik met dit koude weer toch iets harder loop dan met warm weer. Maar ik vind lopen met de zon op mijn schouders lekkerder!
Nieuw Zeeland, Lake Tekapo, 5 - 6 Juni 2008
De rit van Queenstown naar Lake Tekapo is onze kortste in Nieuw Zeeland. In minder dan twee uur zijn we er. Aanvankelijk waren Mieke en ik wat teleurgesteld over Nieuw Zeeland. Het zou zo mooi zijn, maar het viel ons tegen. In Queenstown moesten we onze mening herzien. Die omgeving is verschrikkelijk mooi en het uitzicht vanuit ons appartement was het mooiste dat we tot nu toe vanuit een accommodatie op deze wereldreis hebben gehad.
De wegen in Nieuw Zeeland zijn perfect. Ze zijn breed en goed onderhouden. Je hebt net als in Australië weliswaar vrijwel geen vierbaans wegen, maar die heb je ook niet nodig. Het verkeersaanbod is zo minimaal dat je elkaar hier niet gauw in de weg zult zitten. Wat ik absoluut geweldig vind zijn de bruggen met slechts één rijstrook. Voor beide richtingen dan wel te verstaan! Je rijdt op een highway die bestaat uit twee rijstroken (één voor elke richting) en ineens komt er een wegversmalling die het verkeer uit beide richting dwingt samen één rijstrook te gebruiken. Dat betekent dat het verkeer uit de ene richting kan rijden terwijl het verkeer uit de andere richting moet wachten. Nou ja, wachten, we hebben nog niet ene keer hoeven wachten...
Tijdens onze rit naar Lake Tekapo komen we door een gebied dat alles slaat wat we tot nu toe tijdens onze wereldreis hebben gezien. Het panorama is waanzinnig! We rijden bijna een uur lang door de bergen zonder een huis, een bar, een restaurant of iets anders wat ook maar enigszins op de bewoonde wereld lijkt tegen te komen. Net voor we in Lake Tekapo aankomen, stoppen we bij een meer. Het uitzicht is zo ongelooflijk mooi dat het niet te beschrijven is. We maken foto's (zie onder) maar ook die kunnen het panorama niet overbrengen. Hier heb ik voor het eerst spijt dat we geen camera met groothoeklens bij ons hebben! We hebben geluk dat het weer helder is, het uitzicht is adembenemend!
Op het laatste stukje naar Lake Tekapo stoppen we bij een zalmkwekerij. We krijgen uitleg over de kwekerij waar per jaar zo'n 30.000 zalmen over de toonbank gaan. Als ze binnenkomen zijn ze drie tot vier maanden oud, als ze eruit gaan zijn ze één tot twee jaar oud. De jongens mogen de zalmen voeren die als raketten door de bassins flitsen. We kopen maar liefst 1,5 kilo zalm, maar dat is de volgende dag al helemaal op. We vinden het allemaal verschrikkelijk lekker. Deze zalm zwom vanmorgen nog in een bassin, hoe vers zou een zalm zijn die we normaal gesproken in de winkel kopen...?
Onder links: daar zwemt ie! Onder rechts: daar ligt een lekker stukje van 'm! Yammie
Ons appartement in Lake Tekapo is wat minder luxe, maar is daarvoor enorm ruim. De jongens kunnen er goed spelen. Daar maken ze echter maar beperkt gebruik van. We zitten vlakbij een meer dat kennelijk een magische aantrekkingskracht op ze heeft. Dit meer heeft geen zandstrand zoals ze dat meestal zagen tijdens de reis, dit meer heeft een strand met allemaal grote stenen. Dat vinden ze alledrie te gek. Van de kou trekken ze zich niks aan, lekker stenen gooien!
De tweede dag rijden we rond het meer en vervolgens de bergen in. Daar stopt op een gegeven moment de weg, maar dat is voor ons geen probleem. Met onze 4WD rijden we ook prima op ruiger terrein. In de bergen bevindt zich ook een observatorium. We bezoeken het observatorium waar we een hele interessante rondleiding krijgen. Onze gids, een Amerikaanse astronoom, legt ons uit hoe het observatorium zoekt naar planeten en donkere materie buiten ons eigen zonnestelsel met behulp van de zwaartekrachtlens (of gravitatielens) techniek. Waanzinnig interessant, ik hang aan zijn lippen! Mieke en ik staan niet alleen versteld van de belangstelling van Max voor het observatorium, we zijn zwaar onder de indruk als blijkt dat Max bijna de hele uitleg kan volgen. Ik kan het af en toe niet helemaal volgen. Ik hoor de jongens over het algemeen weinig Engels praten, maar uit hun reacties kan ik vaak opmaken dat ze heel veel gesprekken perfect kunnen volgen...
Vanaf het observatorium hebben we een fantastisch uitzicht over de bergen. Helaas is het boven de bergen bewolkt zodat we Mount Cook niet kunnen zien. Wel zien we de meren rond deze bergen die zo beroemd zijn om hun kleur. Ze hebben een diep blauwe kleur, het is net of je naar een heel groot zwembad kijkt. Onze gids legt uit dat de kleur voortkomt uit de materie die via de gletsjers in de meren lopen. We genieten nog even en nemen afscheid. We willen op tijd terug zijn, want Mieke moet vanavond examen doen via het internet. Ze wil nog even uitrusten voor ze aan de slag gaat. Het examen is in de ochtenduren. Althans in Nederland. Als Mieke eraan begint is het bij ons al laat. Dat wordt hard werken dus...
Nieuw Zeeland, Kaikoura, 7 - 8 Juni 2008
Mieke heeft gisterenavond haar examen gedaan. Het was laat. We hebben nog even nagepraat, dus werd het nog later. Ze hoopt uiteraard dat ze het heeft gehaald. Dan is er weer een stukje afgerond en begint het einde in zicht te komen...
We gaan vandaag naar Kaikoura, onze laatste bestemming in Nieuw Zeeland. Daar blijven we twee dagen, dan gaan we terug naar Christchurch (waar we zijn begonnen) om vandaar naar Brisbane te vliegen. In Brisbane blijven we één nacht en vliegen dan door naar Japan. Maar voor we weg kunnen moeten we eerst Max en Leon weer opsporen. Die zijn vanmorgen vroeg met z'n tweeën de deur uitgegaan. Ze wilden nog even naar het meer om stenen te gooien. Mieke en ik hadden ze gezien het enorme but weer vrij snel weer terug verwacht, maar dat kan ze kennelijk weinig schelen. Als Mieke en ik alles al lang in de auto hebben en we de sleutel bij de receptie hebben afgegeven en zijn uitgechecked, zijn Max en Leon nog steeds nergens te bekennen. We kunnen heel ver kijken, maar we zien ze nergens. Een beetje gespannen gaan we op zoek. Eerst rijden we met de auto naar het meer, maar we vinden ze niet. Dan denken we dat we ze zien bij het appartement. We rijden terug, maar blijken ons vergist te hebben. Iemand droeg dezelfde kleuren als Leon. We zoeken verder Mieke in de ene en ik in de andere richting langs het meer. Het duurt even, maar dan zie ik de hoed van Leon die net even opkijkt. Vanwege het slechte weer zijn ze achter een grote rots langs het water gedoken. Ze hebben allebei koude handen en voeten en hun jassen zijn drijfnat. Maar ze hebben plezier gehad, dat is goed aan ze te merken. We gooien de natte jassen achterin, ze doen hun schoenen uit en wij stoken de auto lekker warm. Dan zetten we een DVD op en zo genieten ze tijdens de lange rit van hun filmpjes. Daar kan geen nanny tegenop!
Koen is niet helemaal in orde. Hij heeft diarree en dat is niet echt lekker tijdens een lange autorit. De rit vandaag duurt zo'n vier tot vijf uur. Als we onderweg zijn wordt het weer steeds slechter. Het stormt, regent heel hard en 's avonds valt er zelfs sneeuw. We zijn het koude weer allemaal een beetje zat. Dat zet ons aan het denken. Straks komt er een keer een einde aan deze reis. Mieke en ik moeten er allebei niet aan denken dat we dan weer in dat koude Nederland wonen. Het weer hier in Nieuw Zeeland lijkt daar erg veel op en bevalt ons helemaal niet! We kijken alweer uit naar Australië, Japan en Hawaii.
We hebben Kaikoura als bestemming opgenomen om naar walvissen te kijken. In Kaikoura zwemmen in deze periode bultruggen voor de kust en die willen we heel graag zien. Maar als we aankomen stormt het nog harder. De receptioniste vertelt ons dat de schepen er met slecht weer niet uitgaan. En als ze er toch uitgaan maar het weer twijfelachtig is, worden vooral kleine kinderen – zoals Koen – geweigerd. Dat beloofd voor morgen niet veel goeds.
We hebben een enorme rit door Nieuw Zeeland achter de rug en als ik nu terug kijk op het resultaat valt het me eerlijk gezegd een beetje tegen. We hebben geen pinguïns gezien, tijdens onze cruise door de Doubtful Sound hebben we niet meer dan slechts één zeehond gezien, we konden niet skiën in Queenstown en mogelijk zien we morgen geen walvissen. Misschien hadden we wat meer tijd moeten plannen? Misschien! Toch zal ik blij zijn als ik de zon weer op mijn huid voel...
*** VERVOLG ***
Als we de tweede dag in Kaikoura opstaan is het eerste wat door m'n hoofd schiet: “Mody Dick”! Vandaag willen we walvissen kijken. Ik sta op, loop naar het raam en doe de gordijnen opzij. De zon schijnt en ik zie bergen met sneeuwtoppen. Dat ziet er goed uit! Die bergen konden we bij aankomst niet zien. Toen was het weer zo slecht dat we vrijwel alleen maar mist zagen.
We staan op, ontbijten, kleden ons aan en gaan op pad. Maar aangekomen bij de boot krijgen we helaas te horen dat de zee te ruig is en de trip geen doorgang kan vinden. Daar zijn we niet blij mee! Komt ons doom scenario wat we gisteren hadden dan echt uit...?
We besluiten naar de North Bay te gaan. Volgens de informatie in onze gids leeft daar een kolonie zeehonden. De North Bay is nog geen 10 minuten rijden en als we aankomen liggen de zeehonden zowaar bijna tot op de parkeerplaats. Het is een geweldig mooi gezicht om zeehonden zo in de vrije natuur te observeren. We moeten de jongens wel dicht bij ons houden. Overal staan borden die waarschuwen voor bijtende zeehonden, althans als je te dichtbij komt. We maken een hoop foto's en gaan op pad naar een hoger gelegen lookout. Maar onderweg laat Koen merken dat hij nog niet helemaal in order is en moeten we onze trip staken.
De foto hieronder is een uitvergroting van een stukje rots op de foto rechtsboven (rots rechts boven in de hoek). Op de foto rechtsboven is het heel moeilijk te zien, maar als je goed kijkt op de vergroting dan zie je een groep zeehonden op de rots.
We gaan terug richting Kaikoura om ergens koffie te drinken en hapje te eten. Mieke baalt vreselijk omdat we geen walvissen hebben gezien. We hebben allemaal wel iets wat we heel graag willen zien tijdens de wereldreis, Mieke wilde heel graag walvissen zien (en nog veel meer natuurlijk...). Raar eigenlijk dat de boot er niet uitging. Het weer is goed en de zee lijkt rustig. Zijn het hier zulke watjes in Nieuw Zeeland? Wij vinden de het namelijk wel meevallen...
We weten dat je ook walvissen vanuit de lucht kunt bekijken, dus komt Mieke met het voorstel om een helicopter te huren en met een helicopter te gaan whale watchen. Oeps, dat gaat een paar centen kosten. Nu zit ik graag op mijn geld hoor, maar als je iets heel graag wilt... Nou ja, wat is nu belangrijker? Dus laat ik me door Mieke ompraten en rijden we richting heliport om te kijken wat er te regelen valt. Als je dan de beslissing al zo half genomen hebt, wordt er over geld natuurlijk niet meer gepraat. Er wordt gewoon een heli gehuurd en dan gaan we de lucht in! Voor Koen de eerste keer dat hij met Budgie vliegt! Wij hebben al een keer met Budgie over New York gevlogen.
We zetten koers richting de plek waar een andere piloot nog geen uur geleden een potvis heeft gesignaleerd. Het is even vliegen, maar we zijn er vrij snel. Geen potvis te bekennen! Die is waarschijnlijk al weer onder gedoken, en dan duurt het gemiddeld zo'n 40 tot 50 minuten voor die weer bovenkomt. Rond Kaikoura zitten heel veel walvissen omdat de zee hier heel diep is en dat al vanaf een paar honderd meter uit de kust. Maar de piloot blijft zoeken.
Koen valt in slaap tijdens de vlucht. Hij zit bij mij op schoot en lijkt het allemaal wel best te vinden. Na zo'n twintig minuten vliegen bekruipt me het gevoel dat het ons niet gegund is om een walvis te zien, maar dan is er eindelijk één in zicht. De piloot zet koers en ja hoor, onder ons zien we een potvis van naar schatting tussen de 13 en 16 meter lang. Als de piloot wat lager gaat vliegen, komen we redelijk dichtbij. Dichterbij dan ik had verwacht! Het is een geweldig gezicht. De piloot vliegt rondjes om de potvis. Eerst linksom zodat Max mooie foto's kan maken en dan rechtsom zodat Mieke mooie foto's kan maken. Hij zegt dat het waarschijnlijk niet lang meer duurt voor de potvis weer duikt en legt uit dat je dan de staart omhoog ziet gaan zoals je dat vaak op foto's van walvissen ziet. En ja, even later gaat de start omhoog en verdwijnt de potvis in de diepte.
Op de foto rechtsonder duikt de potvis weer de diepte in. Als je goed kijkt, zie je achter de start een vette bruine streep. Nou ja, je kunt het zo'n beest natuurlijk ook niet kwalijk nemen dat ie af en toe een keer naar toilet moet...
Koen is inmiddels wakker geworden. De draaimolen heeft hem wakker gemaakt en hij voelt zich er helemaal niet goed bij. Ineens komt het ontbijt naar buiten en zitten Koen en ik er helemaal onder. Tja, niks aan te doen, ook dat hoort bij vader zijn! De piloot heeft nu nog drie potvissen gespot. Hij zegt dat hij er even langs vliegt voor ons, zodat we ze in ieder geval nog even kunnen bekijken. Als we naar de drie potvissen kijken, zien we ook nog een school dolfijnen door het water springen. Wat een spektakel! Geweldig! Koen is het ontbijt dat hem dwars kwijt en dat heeft hem kennelijk redelijk opgelucht. Toch wil hij eruit, want hij zit er helemaal onder en daar houdt hij niet van. Natuurlijk wil ik er ook uit, maar ik zit er toch al onder, dus dan maar whale kotchen in plaats van whale watchen. Wat kan mij het schelen. Ik heb ervoor betaald, dus wil ik de volle lading!
Als we terug komen is het grondpersoneel al ingelicht en staat er een bak met water en sop klaar om Koen en mij schoon te boenen. Zodra Koen schoon is, is hij weer helemaal van de partij. Het is duidelijk, hij houdt niet van viezigheid! We bedanken de piloot en gaan terug naar ons appartement om de foto's te bekijken en even na praten over ons avontuur.
De dag is bijna om en het is onze laatste dag in Nieuw Zeeland. Morgen rijden we eerst terug naar Christchurch om vervolgens naar Brisbane te vliegen. We bedenken dat we nu toch nog wel redelijk geslaagd zijn. We hebben het grootste deel van de dingen die we wilden doen gedaan en het grootste deel van de dingen die we wilden zien gezien. We hebben niet kunnen skiën en we hebben geen pinguïns gezien, de rest is gelukt. Het skiën gaan we vandaag niet meer redden. Daar heb je toch wat sneeuw voor nodig. Maar pinguïns...
Sinds kort zit er een kleine kolonie pinguïns in Kaikoura. Dat is behoorlijk nieuw en de pinguïns zijn behoorlijk schuw. De kans dat we ze zien is minimaal, maar we houden onszelf voor dat dit onze geluksdag is. We hebben vandaag al walvissen en een zeehonden kolonie gezien en we hebben ook een helicoptervlucht gemaakt. Dus gaan we op pad.
We hebben gehoord dat de pinguïns onder het gebouw van de coast guard zitten. Het is geen attractie en er schijnen nog maar weinig mensen van op de hoogte te zijn. Wij hebben onze informatie van de helicopterpiloot. Als we bij het gebouw aankomen, vragen we aan de mannen die daar aan het werk zijn of er kans bestaat dat we hier pinguïns zien. Dat kan zeggen ze, maar niet om deze tijd. Als je pinguïns wilt zien moet je 's avonds komen. Zo gauw het donker wordt komen ze aan wal.
We gaan nog even terug naar het appartement om het een en ander op te halen en gaan vervolgens weer naar de South Bay, waar het gebouw van de coast guard staat en we pinguïns hopen te zien. Koen is moe en valt in slaap. Geen probleem want we kunnen de auto op vijf meter afstand van de plek waar we de pinguïns willen observeren parkeren. We gaan om de beurt op wacht staan, want het is vreselijk koud buiten. En ja, dan gebeurt het. We liggen met z'n vieren in het donker achter de rotsen en struiken als de eerste pinguïns zich aan land wagen. We laten ze rustig hun gang gaan en proberen ze zo min mogelijk te storen. Maar ze hebben ons vrij snel in de gaten, waardoor een aantal pinguïns in het water blijven. We maken wat foto's van de pinguïns die net aan land zijn gegaan, waarna die zich niet meer laten zien. Eerst maakten ze een hels kabaal, maar nu ze in gaten hebben dat wij daar staan zijn ze muisstil en niet meer te vinden. Geweldig!
De pinguïns die zich nog in het water bevinden willen maar niet aan land komen. Na verloop van tijd horen we ze nog wel, maar we zien ze niet meer. Ik zeg tegen Max dat ze misschien aan de andere kant aan wal zijn gegaan en Max, Leon en ik besluiten om samen te gaan kijken. Daar horen we een heleboel pinguïns en Max zegt dat hij er verschillende ziet vluchten onder het gebouw. Leon en ik zien niks en we vragen ons af of Max ze niet ziet vliegen. Het is pikdonker en we zien bijna geen hand voor ogen, dus pakken we een camera en maken foto's van de donkere plaatsen onder het gebouw waar we zelf niets kunnen zien. Dan kijken we op het scherm: NIETS! Toch hebben we ze gehoord en Max zegt dat hij ze ook heeft zien vluchten. Het zal wel...
Als we thuis komen zetten we de foto's op de laptop en bekijken ze. En wat zien we daar!? Als we de foto's uitvergroten zijn we de rode oogjes van een hele rij pinguïns die inderdaad onder het gebouw zaten (zoals Max al had gezegd). (kun je zien op de foto hierboven?) We hadden ze op het display van het toestel niet kunnen zien omdat het maar hele kleine puntjes waren. Een fantastische afsluiting van onze reis door Nieuw Zeeland. Mieke walvissen gezien (haar droom) en ik heb pinguïns gezien (mijn droom)! Morgen gaan we met een goed gevoel verder. Eerst naar Brisbane en dan naar Japan...