Turkije

Aankomst	:	19 december 2007
Vertrek	:	28 december 2007

Turkije, Istanbul, 22 December 2007

We vertrekken 's morgens op tijd met de Taxi naar Casablanca om onze vlucht naar Istanbul te halen. Op de luchthaven van Casablanca vermaken we ons prima. We eten wat, drinken wat en winkelen. Ik maak van de gelegenheid gebruik en ga naar de kapper. Toevallig heeft de kapper ook een masseuse in dienst, een voor de hand liggende combi. “Dat wil ik!” roept Leon meteen. Het duurt heel even voor de masseuse in gaten heeft dat Leon gemasseerd wil worden, maar als ze het eenmaal begrijpt is ze helemaal gecharmeerd van hem. Ze loopt naar Leon toe, omarmt hem en geeft hem een kus. Maar ho, wacht even, dat was niet de bedoeling! Luid gillend rent Leon van haar weg om zich achter papa en mama te verschuilen. Oeps, dat was iets te snel voor Leon! Dus vraagt Leon of ik er even bij wil blijven. Ik blijf een minuut of twee in de massage ruimte bij Leon, dan zegt Leon dat het ok is en ga ik. Leon geniet van zijn heerlijke massage, terwijl ik een Marokkaans kapsel krijg.

Na een rustige vlucht van Casablanca naar Istanbul, komen we aan op de luchthaven Attaturk. De eerste vraag die Koen stelt: ”Waar zijn oma en opa?”. Kennelijk heeft hij gedacht dat we “naar huis” vlogen. Dat is een tegenvaller voor Koen, die wederom wat moeite heeft om zijn draai te vinden. Toch wel opvallend. Juist van onze kleinste hadden we verwacht dat het allemaal zo gemakkelijk zou gaan. Niet dus! Maar ja, daarvoor begint hij al een klein beetje Engels te verstaan. Op Engelse vragen van buitenlanders geeft hij soms al het juiste antwoord, wat erop duidt dat hij daar tenminste al iets van verstaat. Spreken is nog wat lastig, maar bye bye lukt prima! :-)

We gaan naar het hotel. Dat valt een beetje tegen. Niet echt slecht, maar we hebben hier een hotelkamer geboekt. Het is ons niet gelukt om een appartement te boeken. Daar geven we weliswaar de voorkeur aan, maar als die niet te vinden is, houdt het op. Op de kamer hebben we geen plekje waar we even lekker met z'n vijven kunnen zitten. Dat valt een beetje tegen, want we willen graag een deel van de Kerst gezellig met ons vijven zijn. Niet in een openbare gelegenheid dus. Dat gaat zo niet lukken...

De volgende dag gaan we vroeg op pad. In Istanbul is een hoop te beleven. Toevallig zitten we hier ook nog in de Turkse feestdagen (20 t/m 23 december), dus is er nog meer dan anders te doen en is het enorm druk. Die drukte is erg gezellig. Een hoop gezinnetjes gaan op pad om te genieten van hun feestdagen.

We hebben allemaal moeite met de kou. Nadat we in Marokko meer dan zes weken vrijwel elke dag buiten in de zon hebben ontbeten, is 4 tot 5 graden en wolken weer even wennen. Max en Leon kopen allebei een bivakmuts en Leon koopt ook nog een paar handschoenen. Gedurende ons laatste weekend in Nederland hebben we in Scheveningen voor Koen nog een dikke winterjas gekocht. Destijds onder protest van Mieke, maar nu is ze er toch wel erg blij mee. Gelukkig hebben we allemaal jassen en dikke kleren bij ons. We hadden er op gerekend dat Istanbul koud zou worden. Maar ja, zo koud... (brr)

Dan brengen we een bezoek aan de blauwe moskee. We hadden niet verwacht dat onze jongens dat interessant zouden vinden, maar we hebben ons gelukkig vergist. Ze vinden het allemaal reuze interessant! Een fantastisch vergelijking is die van de blauwe moskee met het Efteling hotel. Nou ja, ze hebben inderdaad allebei torens. Waarschijnlijk zullen beide partijen niet echt blij zijn met deze vergelijking, maar wij doen het ermee. Binnen is het razend druk, maar dat schijnt het voor onze jongens alleen maar interessanter te maken. Binnen is het niet toegestaan om hard te schreeuwen, dus moeten we Koen zo nu en dan de mond snoeren. Die vindt het geweldig om de echo van zijn eigen keiharde gegil door de moskee te horen. Leon wil nog naar het altaar, maar we worden door een portier tegenhouden. Max en Leon maken een hele serie foto's van de moskee, om mee te pronken op hun mobieltjes.

Daarna gaan we naar de dichtbij gelegen bazaar. De Grand Bazaar is helaas dicht (staat nog gepland), dus moeten we het doen met de kleine bazaar. Wel leuk, maar het is koud, dus blijven we niet lang rond lopen. We kruipen in een heerlijk gezellig restaurantje, waar we genieten en weer lekker warm worden.

De volgende dag wil Leon op een boot! Hij wil over de Bosporus naar Azië varen. Op de kade aangekomen, vinden we een heel scala van mogelijkheden. We besluiten een dure variant te nemen en huren een privé jacht. We varen ongeveer twee uur over de Borporus en genieten er allemaal van. Tijdens de tocht wordt ons appelthee aangeboden. Dat kenden we nog niet, maar we zijn er allemaal meteen verslaafd aan. Dat is lekker zeg! We varen langs de belangrijkste plaatsen aan de Europese kant naar de brug die Europa en Azië met elkaar verbind. Over deze brug rijden elke dag 150.000 auto's! Er is dan ook een enorme drukte op de brug, zoals we vanaf de boot kunnen zien. We varen een stuk langs de Aziatische kant, waarna we de Bosporus oversteken. Tijdens de overtocht moeten we wachten voor een enorme olietanker. De kapitein legt uit dat hij een boete krijgt als hij zich daar niet aan houdt. Van ons hoeft hij zich niet te verontschuldigen, dan genieten wij gewoon wat langer. Maar als we moeten wachten, voelen we de golven wat beter en gaat het mis. Leon kotst de boel onder. De kapitein lacht, dat heeft ie vaker meegemaakt! Er wordt snel schoon gemaakt, dan vervolgen we onze weg naar het eindpunt. Een leuk bootreisje, vond overigens ook Leon, ondanks zijn ongelukje.

Vandaag hebben we het rustig aan gedaan. We willen de Kerst niet in dit hotel doorbrengen, dus hebben we zitten filosoferen. Wat zijn onze opties? De eerste optie is de zaak accepteren zoals die is. De tweede optie is een appartement met een gezellige woonkamer in Istanbul zoeken. Nu lukt het ons wel om er één te vinden (we hebben er al vier op het oog). We zitten nu in Istanbul en dan is zoiets gemakkelijker. De derde optie is om een paar dagen naar Nederland te gaan. Dat lijkt ons ook wel leuk, mede omdat dit voorlopig de laatste gelegenheid is. Na Istanbul zijn we te ver van Nederland weg om even op en neer te kunnen. Maar ja, wat kost een vlucht naar Nederland? En wat komt daar nog bij? We gaan op zoek naar een prijsvechter die op Istanbul vliegt.

Wat wordt het? Binnenkort meer...

Turkije, Istanbul, 23 December 2007

Gisteren hebben we gezocht naar een appartement. We hadden er weliswaar een gevonden, maar dat bleek van de wal in de sloot te zijn. Vliegtickets bleek een toch wel hele kostbare optie, dus hebben we besloten niet naar Nederland te gaan. Vandaag hebben we verder gezocht naar een appartement en kregen nu net om 20:00 uur terwijl we zaten te internetten een telefonisch accoord. Morgen verhuizen we naar het appartement, zodat we gedurende de kerst toch nog een beetje privacy hebben en gezellig kerst kunnen vieren. We zitten daar overigens op de hoek met een straatje vol gezellige restaurants geheel in kerstsfeer! En dat is zeker niet standaard in dit overwegend islamitisch land. In ons appartement beschikken we over een breedband internet verbinding. We zetten Skype de hele dag aan, waar we te bereiken zijn als "peterschulz". Als je zin hebt, zien en horen we je graag tijdens de kerst... :-)

Vanmiddag hebben we een bezoek gebracht aan Topkapi Sarayi, het paleis van een vroegere Turkse sultan. Wat een weelde! Zo rijk zou ik niet willen zijn hoor, maar zo'n harem lijkt me wel wat. :-) Hieronder een paar foto's van ons bezoek aan het paleis.

Turkije, Istanbul, 24 December 2007

We zitten in ons nieuwe appartement! Geweldig, helemaal naar ons zin en helemaal in kerstsfeer. In het menu onder "Momenten" vind je een stukje over onze kerstavond. Wij gaan nu lekker genieten!

Turkije, Istanbul, 25 December 2007

Vandaag hebben we lekker kerst gevierd in ons appartement. We zijn er nog even tussenuit geweest. Toen ik in 2006 in Istanbul was, had ik de Grand Bazaar graag willen bezoeken. Omdat ik hier toen een NLP training volgde ben ik daar niet aan toe gekomen. Maar ik wilde er toch graag een keer heen, dus hebben we vanmiddag een bezoek aan de Grand Bazaar gebracht. Die is overigens wereldberoemde, met ook een eigen rubriek op Wikipedia (klik hier voor een beschrijving van de Grand Bazaar). Leon heeft een magisch ring gekocht en Max kocht een ketting met een hanger van een adelaar (dat is hij uiteindelijk toch, zie homepage). Koen zocht bij de muziekwinkel een mondharmonica uit, waarmee hij me op mijn schouders de rest van de middag mijn oren doof heeft geblazen.

Turkije, Istanbul, 26 December 2007

Tweede kerstdag hebben we een bezoek aan “Pierre Loti” gebracht, gecombineerd met een fantastische tocht in een “mega” kabelbaan en een bootreisje lang de Aziatische kust. De kabelbaan bleek zo'n tweehonderd meter lang te zijn en het hoogteverschil zal niet meer dan zo'n vijftig meter zijn geweest. Echt mega dus! Max helemaal teleugesteld, die had tenminste zoiets als de Matterhorn verwacht. Maar het bezoek aan Pierre Loti was fantastisch! Een adembenemend uitzicht, en het was ons laatste uitstapje in Istanbul. Morgen gaan we een dagje uitrusten in ons appartement en overmorgen vliegen we naar India. Dan gaan we het Europese continent voor lange tijd verlaten. Een lange vlucht, als alles volgens planning verloopt zijn we zo'n twintig uur onderweg. Dan zitten we gelukkig weer in de zon. Dat hebben we hier wel gemist, al is het de laatste dagen wel zonnig en zo'n tien graden geweest.

Het waren een paar interessante dagen in Istanbul, voorheen Byzantium en Constantinopel geheten. Een stad die mijn hart in de zomer van 2006 heeft veroverd en nu ook indruk op de rest van het gezin heeft gemaakt. We zijn druk geweest, we hebben heel veel bekeken en dat was zeker de moeite waard. Een bijzondere Kerst in een bijzondere stad met een lange en interessante geschiedenis. Met haar moskeeën en haar multiculturele samenleving is Istanbul een magische stad met een Efteling-achtige uitstraling. :-) Het is iets anders dan Marokko, waar het leven haar weg in alle rust vindt. Hier in Istanbul leven de mensen onder dezelfde druk als in onze westerse samenleving. Mensen zien er gestrest uit en hebben allemaal haast, zoals dat nu eenmaal in een snelle samenleving lijkt te horen. Het was duidelijk merkbaar voor ons dat we tijdens ons verblijf in Marokko waren bijgekomen. We hebben ons niet in de stress laten meeslepen. We zijn onze eigen weg gegaan en hebben daar alle tijd voor genomen. Je weet nooit hoe het leven loopt, maar ik denk dat ik hier nog een keer terugkom!