Frankrijk

Marokko

Turkije

India

Sri Lanka - Singapore - Maleisie

Verenigde Staten van Amerika

Canada

Nederland

Aruba

Verenigde Staten van Amerika

Aankomst	:	1 juli 2008
Vertrek	:	14 juli 2008

Los Angeles, California, 1 Juli 2008

We zijn met Hawaiian Air van Honolulu naar Los Angeles gevlogen. Het oorspronkelijke plan was om voor de eerste week een auto te huren om in Los Angeles rond te toeren en daarna met een camper naar Canada te rijden. Ik was er nog niet aan toegekomen om een camper te reserveren en nu blijkt dat we vanaf 7 juli in het seizoen zitten en er niets meer te krijgen is. Er zit niets anders op we moeten weer creatief worden.

Op de luchthaven huur ik een SUV voor de eerste twee weken van juli. Zo kunnen we de eerste week in Los Angeles rond toeren en moeten we daarna zien dat we op de een of andere manier in Seattle komen waar we de auto op 14 juli weer moeten inleveren. We hebben een huis gehuurd in Los Angeles tot en met de 7e, daarna is alles open. De eerste vier dagen zijn mijn ouders nog bij ons op bezoek, 4 juli vliegen ze terug naar Nederland.

Los Angeles, California, 2 Juli 2008

Omdat mijn ouders er nog maar een paar dagen zijn en we graag samen het een en ander willen bekijken, besluiten we 's morgens meteen op pad te gaan. We rijden door Beverly Hills, bezoeken de Walk of Fame en bekijken het bekende Hollywood bord. Aan de ene kant een beetje cliché, aan de andere kant maakt het toch indruk. Het zijn uiteindelijk beroemde plaatsen en het is leuk om daar een keer zelf te zijn en het met je eigen ogen te aanschouwen.

Bij de auto heb ik een navigatie systeem gehuurd. We hadden er in Nieuw Zeeland een gehuurd die ons goede diensten had bewezen, maar moeten tot de conclusie komen dat niet alle navigatie systemen behulpzaam zijn. Het systeem is regelmatig de weg kwijt (en wij dus ook) en reageert vaak te laat. Op het scherm staat de auto regelmatig over dwars op de weg terwijl het er bij ons toch redelijk goed uitziet. Als we besluiten het initiatief in eigen hand te nemen gaat het beter...

Max en Leon poseren met Rambo voor een stoere foto...

Leon met spiderman...

We hadden een halve dag voor Hollywood en Beverly Hills gepland, maar als we na een halve dag vertrekken vinden we het jammer dat we niet langer kunnen blijven. We willen nog naar Venice Beach en Santa Monica, daar hebben we de tweede helft van de dag voor gereserveerd. Ik vind het leuk om te zien hoe mijn ouders genieten van hun bezoek aan Hollywood en Beverly Hills. Het maakt duidelijk indruk op ze. Mijn vader zegt dat hij heel veel plaatsen kent uit boeken die hij heeft gelezen en dat hij het geweldig vindt om die hier met zijn eigen ogen te mogen bekijken.

Als we langs Venice Beach naar Santa Monica Beach rijden, willen de jongens nog maar één ding: zwembroek aan en het water in. We besluiten het er even van te nemen. Terwijl mijn ouders, Mieke en ik even van de warme zon en het strand genieten, zwemmen de jongens in de zee. Ze laten geen mogelijkheid onbenut. Leuk, na de wereldreis kunnen ze met recht zeggen dat ze in heel veel zeeën en oceanen hebben gezwommen.

We sluiten de dag af met een bezoek aan de beroemde Santa Monica pier om daarna huiswaarts te keren...

Los Angeles, California, 3 Juli 2008

Vandaag gaan we naar Universal Studios. Een trip waar Max en Leon al lang naar uitgekeken hebben, en ja, ik moet eerlijk toegeven, ik ook! Jaren geleden was ik eens met Qualogy in Los Angeles op de Oracle User Group Week. Toen ben ik ook in Universal Studios geweest en ik vond het geweldig. Universal Studios is een uitje voor jong en oud. Toch ben ik benieuwd hoe mijn ouders het zullen ervaren. Het is uiteindelijk een pretpark en het is er razend druk.

We vinden het park gemakkelijk en hebben ook binnen enkele minuten een kaartje. Gezien het aantal geparkeerde auto's op de parkeerplaatsen ga ik er vanuit dat het heel druk is, toch merken we daar in het begin weinig van. We doen verschillende attracties, maar ook daar is van de drukte niet veel te merken. Het is anders dan bij de Efteling bijvoorbeeld. Als het daar druk is, sta je bij elke attractie 30 tot 50 minuten in de rij. In Universal Studios staan we meestal nog geen 10 minuten in de rij.

“Zijn dit mijn broers?” moet Koen gedacht hebben...

De jongens zien bij de kraampjes allerlei fantastisch speelgoed, zoals spiderman, de hulk, power rangers, enz. Ze willen graag iets meenemen. Natuurlijk denk ik in eerste instantie aan al die bagage die ik straks weer mag dragen, maar ik gun ze ook een herinnering aan Uversial Studios. Ze krijgen alledrie een speeltje van ons. Vervolgens krijgen ze van opa en oma allemaal nog eens een t-shirt met een stripfiguur. Daar zijn heel gek op en omdat ze de t-shirts van opa en oma hebben gekregen nog iets meer dan anders. Opa en oma vermaken zich overigens prima. Ze vinden Universal Studios geweldig. Maar wacht, het mooiste moet nog komen...

In het wilde westen noemen ze hem...

Het neergestorte vliegtuig voor de opnames van war of worlds waarin Tom Cruise de hoofdrol speelt. Voor deze ravage werd een oude 747 gekocht en in Universal Studios gemold. Net echt, je wordt genept waar je bij staat!

Van mijn vorige bezoek aan Universal Studios herinner ik me dat ik een rit met een trein langs de studios maakte. Dat was geweldig! Daar zie je hoe volledige sets worden opgebouwd en hoe je als kijker door de filmmakers wordt genept waar je bij staat. Maar het is geweldig. Ook mijn tweede bezoek aan de sets vind ik geweldig. Het is een industrie op zich. Er worden hele gebouwen, machines en sets gebouwd voor films. Geen wonder dat het maken van een film tegenwoordig zo duur is. Wel jammer overigens voor de financieel wat minder draagkrachtige filmmakers. Ik vraag me of die zo nog wel een kans hebben...

Deze is iets groter dan de haai die Max en ik in Australië vingen...

Aan het einde van de dag doen opa, oma, Max, Leon en ik met z'n vijven de Jurassic Park tour. Met een boot gaan we door een nep park met nep dinosaurussen. Ik herinner me de laatste 50 meter van de vorige keer... In de boot worden we onderweg een paar keer flink nat gespoten door allerlei nep dinos. De dinos zijn nep, het water is echt! Maar ik weet wat ons nog te wachten staat... Ik hou mijn mond maar dicht over het laatste stuk. Maar dan is het zover, we naderen de afgrond... Met een boot waar zo'n dertig toeristen in zitten denderen we van een waterval van naar schatting 20 tot 25 meter hoog naar beneden. Als we beneden zijn, zijn we allemaal nat en – uiteraard – een beetje geschrokken. Maar dat was uiteraard ook de bedoeling! Ik ga in de zon staan om te drogen en ben vervolgens helemaal verbaast als ik hoor dat opa en Leon nog een keer gaan omdat Mieke nog niet is geweest... (niet nat genoeg geworden???)

Het was een hele leuke dag die we afsluiten met een gezamenlijk avondmaal. Morgen brengen we opa en oma naar de luchthaven. Ze vliegen morgen terug naar Nederland. Dan zit hun vakantie er weer op. Leon vraagt nog wel even of opa en oma in Nederland afzetten of in LA op de luchthaven.

Los Angeles, California, 4 Juli 2008

Aan alles komt een einde, zo ook aan het bezoek van opa en oma. Onder protest van alledrie de jongens brengen we ze naar de luchthaven. We helpen ze met inchecken om vervolgens nog even samen bij Starbucks koffie te drinken. We nemen een heerlijke frapucino. Tja, opa en oma, die zullen jullie in Nederland moeten ontberen!

Dan is het tijd en nemen we afscheid. Mijn ouders hebben het zichtbaar naar hun zin gehad en wij vonden het geweldig dat ze er waren. Dit keer nemen we voor een beduidend minder lange periode afscheid. 13 September komen we naar Nederland. Dan moet Mieke haar mondeling doen. Wat we daarna doen weten we nog niet, maar ik denk (en hoop) dat we 1 Oktober Nederland weer verlaten om koers naar Aruba te zetten. Mieke en ik wilden daar oorspronkelijk tot maart 2009 blijven, maar overwegen nu om een heel jaar naar Aruba te gaan en mogelijk zelfs onze container met spullen naar Aruba te laten varen (letterlijk bedoeld). Komen we dan weer een keer terug? Vast wel!

Als we huiswaarts gaan begrijpt Koen ineens pas goed dat opa en oma naar Nederland zijn vertrokken en dat we ze voorlopig niet meer zien. Nu zet hij een enorme keel op. Er lopen tranen over zijn wangen. Hij vraagt snikkend of de andere opa en oma nu komen. Mieke en ik hebben het met hem te doen!

We hebben het huis in Los Angeles tot 7 Juli. Dan moeten we eruit. We besluiten het nu even wat rustiger aan te doen. Vanaf 7 Juli gaan we weer trekken. We willen onder andere via het Yosemite Park en San Francisco naar Seattle. Van Seattle steken we met de boot over naar Canada, naar Victoria. Dat wordt weer afzien, dus gaan we met z'n vijven een avondje buizen. We hebben een DVD-tje, wat te drinken en wat lekkers gehaald en gaan effe hange...

Mammoth Lakes, California, 7 Juli 2008

Vanmorgen hebben we Los Angeles achter ons gelaten. We zijn redelijk vroeg vertrokken omdat we een flink eind willen rijden. Het duurt bijna anderhalf uur voor we de stad helemaal uit zijn. Ongelooflijk, wat een metropool! Maar dan hebben we Los Angeles achter ons gelaten en zien we een heel ander Amerika. Geweldig, wat een mooi land!

Het doet een beetje denken aan Australië en Nieuw Zeeland, waar je soms ook tot aan de horizon kunt kijken en alleen een weg en natuur ziet. Toch is elk land anders, en onze eerste reactie is dat Amerika nog mooier is. Misschien hadden we van Amerika minder verwacht en lijkt het daarom nog mooier dan het al is. Misschien zijn deze drie landen allemaal even mooi en allemaal op hun eigen manier het mooist...

's Middags eten we in een soort saloon langs de weg. Net of we in het wilde westen zitten. Ik mis alleen de revolver op mijn rechter heup en de hoed op mijn hoofd. Daarna vervolgen we onze weg langs Dead Valley. We hadden gehoopt hier iets meer van te zien, maar dat valt tegen. Als we door Dead Valley willen rijden, moeten we zo'n twee uur om rijden. Dat vinden we te gek, dus besluiten we door te rijden en te kijken of we eventueel morgen iets van Dead Valley kunnen zien.

Ons hotel ligt in Mammoth Lakes, vlak langs het Yosemite Park. Maar dat “vlak langs het Yosemite Park” blijkt ook weer tegen te vallen. We moeten weer even wennen aan de afstanden. Het is niet zoals op Hawaii, het lijkt meer op Australië en Nieuw Zeeland. Alles is ver en mega ver...

We blijken een luxe en ruime accommodatie te hebben. Als we aankomen zijn we moe. We gaan nog wat eten en daarna vroeg naar bed. We hebben besloten morgen Mammoth Lakes te verkennen. We zitten vlakbij een kabelbaan die toeristen naar een hoge berg brengt. In de winter kun je naar beneden skiën, in de zomer kun je naar beneden fietsen. Max en ik spreken af dat we morgen met de kabelbaan omhoog en fietsend naar beneden gaan...

Mammoth Lakes, California, 8 Juli 2008

Het is maar een klein stukje rijden naar de kabelbaan. Als we aankomen ga ik eerst overleggen. Naar beneden fietsen, dat klinkt toch wel... Ik heb op TV wel eens “down hill races “gezien en ik weet niet of ik dat met Max zomaar kan doen. Als ik vraag of de rit voor iedereen te doen is, zegt de juffrouw achter de balie dat het een medium track is. Wat betekent dat precies? Als ik vraag of het ongevaarlijk is, zegt ze dat “down hill racen” altijd gevaarlijk is. Oeps, down hill racen!? Moet ik daar wel aan beginnen? En dan met Max...?

Maar Max kan een pitbull zijn! Hij heeft zich voorgenomen dat hij naar beneden gaat fietsen en hij weet van geen wijken. Ik koop voor ons alle vijf kaartjes om naar boven te gaan en huur er twee fietsen bij. Eén voor Max en één voor mij. In mijn achterhoofd hou ik er rekening mee dat het misschien niet gaat lukken om met Max naar beneden te fietsen en dat ik misschien toch nog een keer van de kaartjes gebruik moet maken om weer beneden te komen...

Het uitzicht bovenop de berg blijkt verschrikkelijk mooi te zijn. Daar genieten we samen van. Maar het is koud dus besluiten samen boven wat te eten en te drinken. Vervolgens gaan we met z'n allen samen naar het middenstations, waar Max en ik afscheid nemen. Mieke, Leon en Koen gaan met z'n drieën met de kabelbaan naar beneden en Max en ik beginnen aan onze fietstocht naar beneden.

Dan blijkt inderdaad dat dit geen rit voor beginnelingen is! Al na zo'n tweehonderd meter vraag ik me af of we niet beter terug kunnen gaan. De hellingen zijn verschrikkelijk stijl en Max heeft de grootste moeite om op de fiets te blijven zitten. In gedachte zie ik ons vallen en naar beneden denderen en vraag ik me af of het het risico waard is om zo stoer te zijn dat je de berg af durft. Als ik straks met mijn been in het gips in het ziekenhuis lig, denk ik waarschijnlijk “sukkel”! En wat als Max in het ziekenhuis ligt...

Als ik tegen Max zeg dat we terug gaan is Max helemaal teleurgesteld. Hij vraagt om het in ieder geval nog even te proberen. Hij brengt me weer aan het twijfelen en na even overleggen laat ik me overhalen. Ik hoop dat ik er geen spijt van krijg!

De eerste helft van de rit naar beneden is vreselijk zwaar. Wat zijn die Amerikanen een idioten zeg! Hoe kom je op het idee om hier met en fiets naar beneden te denderen? En er dan ook nog geld voor vragen! En hoe stom moet je zijn om ervoor te betalen om hier naar beneden te fietsen en het risico te lopen om...

Als Max en ik onderweg zijn worden een paar keer gepasseerd door fietsers die in vol ornaat met hun fietsen meters door de lucht vliegen. Het is net of ik naar Eurosport zit te kijken. Nee, beter nog DF1. Een Duitse sportzender waar ik vaak naar keek toen ik nog in Duitsland werkte. Zij hadden een wel heel passende slogan voor dit moment: “Mitten drin, statt nur dabei!”. Ik zal blij zijn als we heelhuids beneden zijn!!!

Als we halverwege zijn ziet Max het niet meer zitten. Hij is helemaal op. Het zweet staat op zijn voorhoofd en zijn beenspieren doen pijn. Het is zwaar werk! Na wat peptalk zeg ik Max dat de weg naar beneden nu korter is dan terug naar boven en dat we er hoe dan ook doorheen moeten. We pauzeren even en gaan dan weer verder. Maar de tweede helft blijkt wat minder zwaar te zijn en de training die we op de eerste helft hebben gehad lijkt al iets op te leveren. Het is nog steeds hard werken en Max valt twee keer hard met zijn fiets, maar uiteindelijk komen we beneden en hebben we alle reden om trots op onszelf te zijn. Ik vind het knap van Max dat hij heeft doorgezet en geloof dat we vandaag grenzen hebben verlegd...

Beneden vertel ik Mieke over ons avontuur en hoe trots ik op Max ben dat hij het heeft gehaald. Dan vertelt Mieke hoe trots ze op Leon is en dat er onderaan de berg ook grenzen verlegd worden. Leon is met de zip line (geen idee wat de Nederlandse benaming is) naar beneden gegaan. Ik kijk naar de zip line en kan niet geloven dat Leon dit heeft gedaan! Dat is niets voor Leon. Maar Leon is trots en gaat mij laten zien hoe het gaat... Even later hangt hij er nog een keer aan en maak ik snel een foto van dit onvergetelijke moment. Geweldig!

Leon klimt naar boven en prepareert zich voor het moment van actie...

En daar gaat ie dan! Dit had ik een half jaar geleden nooit van Leon verwacht...

Dan wil Max nog klimmen op de klimmuur. Ondanks zijn overgewicht klimt hij met gemak naar het hoogste punt en wordt dan zelfs gewaarschuwd door de begeleidster dat hij niet hoger mag (wat hij wel probeert). Hij wordt terug gefloten en komt met een tevreden gezicht weer beneden. Tevreden gaan we terug naar ons appartement waar we nog even een paar uurtjes bij komen. Morgen gaan we weer verder...

Max op de klimmuur! Dat wilde hij al heel lang een keer proberen. Eindelijk...

Yosemite Park, California, 9 Juli 2008

We zijn vanmorgen vroeg vanuit Mammoth Lakes vertrokken. We rijden vandaag naar San Francisco. Op weg daar naartoe rijden we door het beroemde Yosemite Park. Als we aankomen zijn we meteen onder de indruk. Wat een mooie natuur!

Er zijn twee plekken in het Yosemite Park die we willen bezoeken: Yosemite Valley en de sequoia bomen (ook wel mammoet bomen genoemd). Yosemite Valley willen we zien omdat we hebben gelezen dat die verschrikkelijk mooi is. De sequoia bomen willen we zien omdat Max die heeft gezien in een film van Bassie en Adriaan en ze graag in het echt wil zien.

Het duurt een hele tijd voor bij Yosemite Valley komen. Logisch, want we stoppen vaker dan we ooit tijdens onze reis zijn gestopt. Het lijkt of elke plek de mooiste plek op aarde is! Telkens stappen we uit en maken we foto's...

Dan komen we eindelijk in Yosemite Valley. De plek is voor mij de aller mooiste plek die ik ooit in mijn leven heb gezien. We bevinden ons in een gesloten vallei die zo groot is dat je het idee krijgt dat de andere kant van de vallei zich aan de horizon bevindt. We hebben een geweldig zicht op elk detail in de vallei. Eigenlijk is het met woorden niet te beschrijven. (en de foto's zijn mislukt!)

We picknicken in Yosemite Valley op een mooi plekje langs het water. We eten wat, drinken wat en komen even bij. Het was een flink eind rijden en we hebben nog een heel eind voor de boeg. Ook hebben we nog een wandeling voor de boeg, en die zal uiteindelijk nog langer en zwaarder blijken dan we oorspronkelijk hadden verwacht...

Na onze picknick gaan we richting de sequoia bomen. We parkeren de auto en zien dan dat we verder moeten lopen dan we hadden verwacht. Het is wandeling van iets meer dan een mijl (ongeveer 1,6 km) enkele reis. In het totaal meer dan 3 km bij een temperatuur van 34 graden en een hoogteverschil van 400 meter. Oeps!

Op mijn rug draag ik mijn rugzak met onze belangrijkste spullen. Het grootste deel daarvan weegt niks: paspoorten, geld, credit cards, etc. Maar ik heb ook de laptops van Mieke en mij in mijn rugzak. Ik weet dat mijn rugzak met alle belangrijke spullen zo'n 12 kilo weegt en ik weet dat Koen op de terugweg op mijn schouders zit...

Het is een heel eind naar beneden en Koen zit al na zo'n driehonderd meter op mijn schouders en gaat er daarna ook niet meer vanaf, maar de inspanning is meer dan de moeite waard! Het is geweldig om deze bomen in het echt te zien. Deze bomen kunnen meer dan 100 meter groot worden. In California staat er één waarvan de stam een omvang van meer dan 30 meter heeft. Zo groot zijn deze niet, maar ze zijn groter dan elke boom die we ooit hebben gezien.

We maken wat foto's en Max kan zijn geluk niet op als hij de boom herkend waar Bassie en Adriaan in hun film een foto maakten. In de stam zit een enorm gat waar Bassie in gaat staan terwijl Adriaan een foto van hem maakt. Nu gaan onze jongens er alledrie in staan en maak ik een foto van hun!

De terugweg is een opgave. Met Koen op de nek en een rugzak van 12 kilo op mijn rug loop ik naar boven. Als ik boven ben, ben ik drijfnat van het zweten. Maar ik niet alleen. Mieke heeft in Hawaii haar teen gebroken. Die zit niet in het gips of zo. Het genezingsproces duurt volgens de arts acht tot negen weken zonder gebruik te maken van hulpmiddelen. Een langdurig en pijnlijk proces, zo verzekerde de arts. Misschien had Mieke deze trip niet moeten maken, maar het was juist Mieke die hier zo op aandrong! De heenweg had ze geen problemen, maar terug heeft ze het zwaar. Max en Leon bijten zicht er doorheen, maar ze zijn allebei blij als we weer inde auto zitten en ze een DVD-tje kunnen opzetten. Vanaf hier rijden we in een rechte streep naar San Francisco. De jongens kijken video, Mieke rust uit een ik rust uit achter het stuur.

San Francisco, California, 10 Juli 2008

Onze accommodatie in San Francisco is een tegenvaller. Nou ja, het kan niet altijd allemaal meezitten en dit is voor ons een goede reden om de hele dag op pad te gaan. We gaan 's morgens vroeg richting haven en nemen ons voor pas 's avonds laat weer terug te komen. Ons belangrijkste doel van San Francisco is een bezoek aan Alcatraz. Max heeft de gevangenis in een film van Bassie en Adriaan gezien en nu wil hij Alcatraz zelf zien. Wat Bassie en Adriaan allemaal bewegen in ons gezin...

We besluiten naar de haven te lopen. Parkeren, zo horen we, is moeilijk. Het is een aardig eind lopen, maar een leuke weg. We lopen een stuk over het strand en zien in de verte Alcatraz al liggen. Overigens niet de eerste keer. Toen we gisteren over de Bay Bridge reden, zagen we Alcatraz al in de verte liggen (zie foto).

Als we in de haven aankomen, willen we een tocht naar Alcatraz boeken maar alles blijkt helemaal vol te zitten. We proberen nog andere opties, maar noppo! Dat is een teleurstelling, want eerlijk gezegd is Alcatraz de belangrijkste reden dat we hier zijn. Als ik had geweten dat Alcatraz niet door zou gaan, had ik een extra dag Yosemite Park voorgesteld.

Om toch iets dichter bij Alcatraz te komen boeken we een boottocht. We varen door de baai van San Francisco. De jongens vinden het geweldig. Zolang het weer niet ruig is en ze zich goed voelen, vinden ze varen leuk. We varen uiteraard ook onder de beroemde Golden Gate Bridge door. Indrukwekkend als je bedenkt hoe deze brug is gebouwd, alleen jammer dat het zo mistig is dat we er bijna niets van zien. Maar de Bay Bridge, waar veel minder over te doen is vind ik eigenlijk veel interessanter. Die brug is niet zo mooi als de Golden Gate Bridge, maar het bijzondere van deze brug is dat die uit twee verdiepingen bestaat. Op de onderste verdieping rijdt het verkeer dat San Francisco uitgaat, op de bovenste verdieping het verkeer dat de stad binnen rijdt. Deze brug zie je vaak in films en documentaires.

Pelikanen in San Francisco bay...

Een opname van Alcatraz vanaf de boot...

Na de boottocht twijfelen wat we zullen doen. Op de kade staat een paard en wagen waar je een tour mee kunt maken. Tijdens onze wereldreis hebben we allerlei vervoermiddelen gebruikt, maar nog geen paard en wagen. Ik stel voor dat we met paard en wagen een tour door de stad maken. Iedereen is lauw, maar we hebben zo direct geen alternatief dus stappen we in. Koen ziet het niet zitten en wil niet instappen. Ik zet hem op de bank en hou hem stevig vast. We spreken af dat we het even proberen, als Koen blijft tegen stribbelen stoppen we ermee.

Maar het tegendeel gebeurt. Al gauw hebben we het allemaal heel erg naar ons zin en genieten we volop van onze tocht. We rijden door de haven waar de straten vol toeristen zijn. Als de jongens in de gaten krijgen dat veel mensen naar ze kijken, beginnen Leon en Koen naar mensen te zwaaien. Veel mensen lachen en zwaaien terug. Dat vinden ze geweldig en nu voelen zich twee prinsen in een gouden koets. Het laatste kwartier doen ze niets anders dan lachen en zwaaien. Het is wel fris in de gouden koets! Daar moeten we even aan wennen. Maar gelukkig is er een deken aan boord die de jongens over zich heen gooien zodat ze snel weer warm worden. En SF staat er om bekend: de koudste winter is de zomer in San Francisco!

's Avonds eten we in een visrestaurant. Voor we naar het restaurant gaan keren we eerst even terug naar het hotel om warme kleren aan te trekken. Dat is weer even wennen, vooral de dichte schoenen. Maar het is wel lekker warm. Voor we gaan eten wil Max ook nog een keer met de auto over de Golden Gate Bridge. Dat doen we twee keer, want we moeten ook weer terug. Max maakt een paar hele mooie foto's van de brug. De mooiste vind ik de foto hieronder:

The Golden Gate Bridge gefotografeerd door Max...

Grants Pass, California, 12 Juli 2008

We zijn moe van het rijden. Gisteren zijn we van San Francisco naar Grants Pass gereden. Dat was een rit van meer dan zeven uur. Het grootste deel van de dag hebben we in de auto gezeten. De jongens hebben achterin de auto DVD's gekeken, maar ook dat ging na verloop van tijd vervelen. Het zijn de zware reisdagen van een wereldreis. Je kunt denk ik beter zeven uur in een vliegtuig zitten. Daar word je verzorgd en hoef je zelf nergens naar om te kijken. Vooral als je zelf rijdt scheelt dat enorm.

We hebben een leuke kamer in Grants Pass. Klein maar voorzien van alles wat we nodig hebben. Het personeel is bijzonder vriendelijk in behulpzaam en er is een klein zwembad waar we even uitrusten en genieten. 's Middags besluiten we naar de nabij gelegen rivier te gaan. Daar zoeken we een leuke plak langs het water en luieren de rest van de dag. Morgen hebben we weer een lange rit voor de boeg. Dan willen naar Seattle om daar onze laatste nacht in de VS door te brengen. De 14e gaan we naar Canada.

Seattle, California, 13 Juli 2008

Als we in Seatlle aankomen zijn we moe. We hebben wederom een lange rit achter de rug en hebben helaas een paar fikse files moeten trotseren. Buiten de grote steden zie je in de VS niet veel verkeer. In de grote steden is het precies andersom. Daar is het mega druk!

The space needle in Seattle...

Als we zijn ingecheckt bellen we Lisa. We hebben Lisa in India leren kennen. Lisa en Mieke volgden daar dezelfde homeopathie opleiding. We hebben met Lisa afgesproken dat we vanavond samen uit gaan eten in Seattle. Nog geen kwartier later staat Lisa voor de deur!

We eten gezellig samen met Lisa in een nabij gelegen restaurant. We praten over haar reis door India en onze wereldreis. Haar reis is al een tijd geleden ten einde gekomen en Lisa is al weer druk aan het werk. Onze reis gaat nog door en we vertellen Lisa wat we allemaal van plan zijn. Natuurlijk praten Lisa en Mieke ook nog even bij over hun vak.

Rechtsonder verbergt Lisa angstvallig haar hamburger voor de camera. Tja, als homeopaat hamburgers eten...?

Na een gezellig etentje gaat Lisa huiswaarts. Omdat we de komende twee maanden in Nanaimo in Canada zitten, spreken we af dat we elkaar nog een keer ontmoeten. Nanaimo is uiteindelijk maar een uur of drie verwijderd van Seattle. Nu gaan we gauw slapen, want morgen gaan we met de boot naar Canada...